احکام اسلامی - پژوهشکده تحقیقات اسلامی - الصفحة ١١٩ - احکام مبطلات

درس پانزدهم

امر به معروف و نهى از منكر

«امر» به معناى فرمان دادن [١] و «معروف» در لغت به معناى شناخته شده و مشهور و نيز به معناى نيكى و كار نيك مى‌باشد. [٢] معروف در اين جا، اسم براى هر كارى است كه (خوبى آن) به واسطه عقل يا شرع شناخته شده باشد. [٣] مانند واجبات الهى همچون نماز، روزه، زكات، خمس، حج، جهاد و ... نيز وظايف اخلاقى مانند صداقت، عدالت، احسان، اعتدال، امانت دارى، انفاق، ايثار، تقوا، تواضع، زهد، عفت، عفو و گذشت، وفاى به عهدو ...

«نهى» يعنى بازداشتن، منع كردن [٤] و «منكر» يعنى كار زشت، نامشروع، ناپسند، ناشايسته‌وبد. [٥]

و در اينجا منظور از منكر هر كارى است كه شرع و عقلِ صحيح، به زشتى آن حكم مى‌كنند. [٦]

[١] فرهنگ عمِید، واژة «امر».

[٢] همان، واژة «معروف».

[٣] المفردات فِی غرِیب القرآن، راغب اصفهانِی، ص ٣٣١.

[٤] فرهنگ فارسِی عمِید، واژة «نهِی».

[٥] همان، واژة «منکر».

[٦] المفردات فِی غرِیب القرآن، ص ٥٠٥.