هفده‌ساله به قلب دشمن مى‌زنند و بيش از صد عراقى را به اسارت مى‌گيرند و موفّق مى‌شوند دوتن از خلبانان هوانيروز را كه به اسارت عراقى‌ها درآمده بودند، آزاد نمايند. [١]

افزون بر گزارش‌ها و خاطره‌هاى رزمندگان، گفته‌هاى نيروهاى دشمن نيز يكى از منابع تدوين تاريخ جنگ تحميلى و ثبت حماسه‌هاى دفاع مقدّس است. اعترافاتى چون «بسيجى اصلاً از هيچ چيز نمى‌هراسد» ، «بسيجى از يك بمب خطرناك‌تر است» [٢]، «نيروهاى ما از اين كه با چشم خود سرعت و جسارت و شجاعت رزمندگان باايمان ايرانى را مى‌ديدند، زانوانشان مى‌لرزيد و توان جنگيدن را از دست مى‌دادند» [٣]، «به خدا سوگند، آن‌ها (سربازان ايرانى) را چون عقاب‌هايى يافتم كه در پى شكارند، شكارى در پى شكارى ديگر؛ در حالى كه در ميان نيروهاى خودمان عكس آن را ديدم» [٤]و «هنگامى كه نيروهاى سپاه اسلام به‌سمت خرمشهر پيشروى مى‌كردند، ما اعتقاد داشتيم كه به‌زودى مجبور به عقب‌نشينى خواهند شد، زيرا موانع مصنوعى و كانال‌ها و ميدان‌هاى

[١] . ر. ك: جمهورى اسلامى،٢١/٩/٦٥، ص ٧. (خاطره‌اى از يك رانندۀ جهادگر اعزامى از تهران) «يك سرباز عراقى كه در عمليّات كربلاى ٥ اسير شد، چنين گفت: در شب حمله ما در محاصرۀ نيروهاى اسلام بوديم. از اولين ساعات محاصره در منطقۀ شرق بصره. . . فكر مى‌كرديم با يك تيپ درگير هستيم. بعد از اين كه مهمّاتمان تمام شد خود را تسليم كرديم، ولى با كمال تعجّب با چهار نوجوان بسيجى روبه‌رو شديم و باورمان نمى‌شد كه اين‌همه آتش كه بر روى ما ريخته مى‌شد، به وسيلۀ اين چهار بسيجى انجام گرفته باشد» . (جمهورى اسلامى،٧/١١/٦٥، ص ٢) .
[٢] . همان،٤/٩/٦٥، ص ٨. (اعتراف فرمانده تيپ ٤٨ پياده از لشكر ١١ عراق) .
[٣] . خرمشهر در آتش، سرهنگ عراقى رضا الصبرى، ترجمۀ رسول رضاگاه، ص ٢٢.
[٤] . سازش، سرگرد عراقى فؤاد الدليمى، ترجمۀ محمد نبى ابراهيمى، ص ٣٩.