روزه سپر مؤمن، به ضميمه احكام روزه - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٠ - جايگاه و اهميت دعا

آيه، آيه يکصد و هشتاد و ششم سوره بقره است که در ميان آيات مربوط به روزه قرار دارد و وجودش در لابلاي آيات روزه و رمضان، خود اين نکته را در ذهن تداعي مي‌کند که بين رمضان، روزه و دعا، مناسبت و سنخيتي هست؛ گرچه اين نکته به معناي اختصاص داشتن دعا به ماه رمضان نخواهد بود.

علامه طباطبايي در تفسير الميزان پس از بيان نکاتي در اين آيه مي‌فرمايد: اين آيه تنها آيه‌اي در قرآن است که اين اوصاف را داراست. نکاتي که علامه طباطبايي در ذيل اين آيه کريمه ذکر مي‌کنند، به اين شرح است؛ الف- اين بيان، بهترين و زيباترين و لطيف‌ترين بيان است براي دعوت مخاطبين به انجام امري، چرا که در اين آيه، به جاي بکار بردن ضمير مغايب يا متکلم مع الغير، از ضمير متکلم وحده استفاده کرده است.

ب- کلمه ﴿عبادي﴾ در اين آيه باز دلالت بر عنايت خاص الهي به مسأله دعا دارد، چرا که از کلمه ناس استفاده نکرده و به جاي آن از واژه عبادي استفاده نموده است.

ب- کلمه ﴿عبادي﴾ در اين آيه باز دلالت بر عنايت خاص الهي به مسأله دعا دارد، چرا که از کلمه ناس استفاده نکرده و به جاي آن از واژه عبادي استفاده نموده است.

ج- در اين آيه، جواب الهي (﴿فإنّي قريبٌ﴾) بدون واسطه‌اي پس از سؤال ﴿سألک عبادي عنّي﴾ آمده است و به جاي آن نفرموده است فقل انّه قريب بلکه بلافاصله مي‌فرمايد: ﴿فإنّي قريبٌ﴾