به رشته [ولايت‌] ايشان قرار دهد، تا آنكه در روز قيامت با نام ايشان خوانده شوى. آن گاه كه هر مردمى به واسطه امامشان خوانده مى‌شوند، همانا تو بر خير هستى.[١]

كسى كه فضايل اهل‌بيت (ع) را بشنود، چاره‌اى جز تسليم در برابر آن ندارد و نبايد آن را انكار نمايد، كه در اين باره روايت شده است كه امام باقر (ع) به نقل از رسول‌خدا (ص) فرمودند:

همانا حديث آ ل محمد دشوار و پيچيده است. جز ملك مقرّب يا نبى مرسل يا بنده‌اى كه خدا قلبش را با ايمان آزموده باشد، به آن ايمان نمى‌آورد. پس آن چه را كه از كلام آل محمد (ص) برايتان نقل شد، و قلب‌هايتان در برابر آن نرم شد و آن را دريافتيد، آن را بپذيريد و آن چه را كه قلب‌هايتان مورد اشمئزاز و انكار قرار داد، به خدا و رسول و دانايان آل محمد (ص) واگذار كنيد. اگر كسى سخنى را (درباره ما) بشنود و به دليل تحمل نداشتن نسبت به آن، انكار نموده و بگويد به خدا سوگند چنين نيست، هلاك خواهد شد. انكار، كفر است.[٢]

نكته قابل ذكر، آنكه بعضى از مردم، فضايلى را با هدف كاستن و خفيف شمردن مقام اهل‌بيت (ع) به ايشان منسوب كرده‌اند. لذا نفى اين گونه صفات، به سبب طرد موجبات خوارى از ايشان ضرورى است.

«ابراهيم بن ابى محمود» مى‌گويد به حضرت امام رضا (ع) عرض كردم: اى فرزند رسول خدا، نزد ما اخبارى از مخالفان شما درباره فضايل اميرالمومنين (ع) و فضل شما اهل‌بيت موجود است. آيا مى‌توانيم بر اساس آن عمل كنيم؟ فرمودند:

اى پسر ابى محمود، پدرم از پدرش، از جدّش به من خبر دادند كه رسول خدا (ص) فرمودند: هر كس كه به سمت گوينده‌اى گرايش پيدا كند، هر آينه او را پرستيده است. اگر آن گوينده از جانب خداى عزّوجل باشد، پس خدا را پرستش كرده و اگر از جانب ابليس باشد، ابليس را پرستش نموده است.

آن گاه فرمودند:

اى پسر ابى محمود! مخالفان ما رواياتى را درباره فضايل ما جعل كرده‌اند و آن بر سه قسم است: غلوّ، كوتاهى و تقصير در شأن ما، و صراحت در سبّ و پرده‌درى نسبت به دشمنان ما. اگر مردم، غلوّ در شأن ما را بشنوند، شيعيان ما را تكفير و آنان را به اعتقاد به ربوبيت ما متهم مى‌كنند. اگر از تقصير بشنوند، به آن معتقد شوند، و اگر سبّ و پرده‌درى نسبت به دشمنان‌مان را بشنوند، ما را مورد سبّ و بى حرمتى قرار مى‌دهند. خداوند عزّوجل فرموده است:

وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ.[٣]

و آنهايى كه جز خدا را مى‌خوانند، دشنام مدهيد كه آنان از روى دشمنى [و] به نادانى، خدا را دشنام خواهند داد.

اى پسر ابى محمود! آن‌گاه كه مردم به راست و چپ بگروند، تو همراه ما (اهل بيت) باش. به درستى كه هر كس همراه ما باشد، ما نيز همراه او خواهيم بود و هر كس از ما جدا شود، ما (نيز) از وى جدا مى‌شويم. كمترين چيز در مورد آن فردى كه از ايمان خارج مى‌شود، آن است كه شخص سخن آگاهان را انكار كند و درباره موضوعى كه نسبت به آن آگاهى ندارند، اطلاع دهد.

اى پسر ابى محمود! آن چه را به تو گفتم، نزد خود نگهدار كه خير دنيا و آخرتت در آن نهفته است.[٤]

هر كسى مى‌خواهد از فضايل ايشان آگاه شود، بايد به منابعى همچون قرآن كريم، سنّت نبوى، سيره اهل بيت و زيارات رسيده در حقّ آنان مراجعه نمايد، زيرا از ويژگى‌هاى اين زيارت‌ها- مانند زيارت جامعه كبيره- بيان بسيارى از فضايل اين خاندان (ع) است.