روابط متقابل خلفا با خاندان پيامبر - كاردان، رضا - الصفحة ١٨ - ٢ حديث انذار عشيره

نخست بايد توجه داشت كه اين حديث كه حديث ثقلين نام دارد و در منابع بسيارى‌از شيعه و اهل‌سنّت به طور متواتر نقل شده، از اعتبار كامل برخورداراست و در بيشتر الفاظ حديث تعبير «ثَقَلَين» به‌جاى «خليفتين» آمده است كه به معناى دو چيز گرانسنگ و نفيس و ارزشمند مى‌باشد كه‌بر اساس اين تعبير، پيامبر گرامى اسلام (ص) دوعنصر نفيس و گران‌قدر را كه يكى قرآن و ديگرى اهل‌بيتش مى‌باشد، پس از خود ميان امت به‌جا مى‌گذارد.

تعبير «خليفتين» در اين حديث جالب توجه است كه به معناى دو جانشين مى‌باشد و حاكى از دو نيازى است كه امت اسلامى پس از پيامبر (ص) نسبت به آن‌ها دارند؛ يكى برنامه و دستور العملى است كه مى‌بايست در زندگى بدان عمل كنند و آن قرآن است و ديگرى رهبر و جانشين آن حضرت كه مّبِين و مفسر و مجرى آن مى‌باشد و اين جانشين خاندان گرامى آن حضرت كه على (ع) در رأس آنان است، معرفى شده است.

٢. حديث انذار عشيره‌

وقتى آيه‌ «وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» نازل شد، پيامبر (ص) از على (ع) خواست تا خويشان نزديك آن حضرت را فرا خواند و غذايى براى آنان فراهم سازد؛ وى چنين كرد.

پيامبر (ص) دعوت خويش را براى آنان بيان كرد و فرمود: