روابط متقابل خلفا با خاندان پيامبر - كاردان، رضا - الصفحة ١٣ - پيشگفتار
جهان جلوهاى از رحمت خداست. رحمتى گستردهكه همه چيز و همه كس را فرا گرفته است. دوست و دشمن، مؤمن و كافر از اين رحمت واسعه برخوردارند. همگان روزى خدا را مىخورند و بسيارى از آنان به جاى سپاس نعمت به او كفر مىورزند.
آيا اين افاضه و احسان بىدريغ دليل رضايت خداوند از آنان و نشانه پسنديده بودن انديشهها و رفتار و اخلاق آنان است؟
اگر چنين است، چرا خداوند صريحاً رابطه دوستى خويش را با گروههايى سلب مىكند و مىفرمايد:
«إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ»[١].
«إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ»[٢].
«إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ»[٣].
و آياتى ديگر.
پيامبر گرامى اسلام (ص) نيز كه مظهر رحمت رحمانيه و رحيميه خداوند بوده، چنين بوده است و خاندان گرامى وى نيز كه وارث اخلاق كريمه آن حضرت بودهاند، در ظاهر با دشمنان خويش نيز رفتار عاطفانه داشتهاند.
[١] . سوره انفال/ آيه ٥٨.
[٢] . سوره قصص/ آيه ٧٧.
[٣] . سوره نحل/ آيه ٢٣.