فضايل و برکات نماز شب
(١)
مقدمه
٩ ص
(٢)
جايگاه و اهميت شب زنده داري و سحرخيزي
١٥ ص
(٣)
معناي تهجّد و کيفيت نماز شب
٢٢ ص
(٤)
نماز شب در قرآن
٢٥ ص
(٥)
نماز شب در احاديث
٢٩ ص
(٦)
فضائل و برکات نماز شب
٣٥ ص
(٧)
موانع شب خيزي
٤٣ ص
(٨)
نماز شب در قصص و حکايات
٤٩ ص
(٩)
پيامبر
٤٩ ص
(١٠)
نماز حضرت علي
٥٠ ص
(١١)
نماز امام حسين
٥١ ص
(١٢)
عابدترين مردمان فاطمه الزهرا (س)
٥٢ ص
(١٣)
زينب و نماز شب
٥٢ ص
(١٤)
استجابت دعاي محمدتقي مجلسي
٥٣ ص
(١٥)
دنيا و آخرت در نماز شب
٥٤ ص
(١٦)
نماز شب آقاي نجفي قوچانيv
٥٤ ص
(١٧)
نماز شب خوانان
٥٥ ص
(١٨)
نماز شب امام خميني
٥٥ ص
(١٩)
بيدار کردن براي نماز شب
٥٥ ص
(٢٠)
جاري شدن آب در وسط بيابان
٥٦ ص
(٢١)
مقيد بودن آيت الله شهيد قدوسي
٥٦ ص
(٢٢)
حالات شهيد مطهري در نماز شب
٥٧ ص
(٢٣)
هم صدا شدن در و ديوار
٥٧ ص
(٢٤)
نماز علامه اميني
٥٨ ص
(٢٥)
عالمي که در بستر نخوابيد
٥٨ ص
(٢٦)
مقيّد بودن به نماز شب
٥٨ ص
(٢٧)
آقا بيدار شو
٥٩ ص
(٢٨)
بيداري آخر شب از او فوت نشد
٥٩ ص
(٢٩)
آيت الله العظمي مرعشي نجفي
٥٩ ص
(٣٠)
شيخ عباس قمي
٦٠ ص
(٣١)
صداي گريه و ناله امام خميني
٦٠ ص
(٣٢)
سخني از فرزند شهيد مطهري
٦١ ص
(٣٣)
تقيّد شهيد مطهري از سن تکليف
٦١ ص
(٣٤)
برخيز و نماز شب بجاي آر
٦١ ص
(٣٥)
نماز ملّا محمدتقي برغاني قزويني شهيد محراب
٦٢ ص
(٣٦)
گريه کردن شيخ عباس قمي
٦٣ ص
(٣٧)
نماز شب آن پير 80 ساله
٦٣ ص
(٣٨)
گريه امانش را بريد
٦٤ ص
(٣٩)
نماز شيخ آقا بزرگ تهراني
٦٥ ص
(٤٠)
نماز شب امام خميني در هواپيما
٦٥ ص
(٤١)
گريه امام خميني
٦٦ ص
(٤٢)
هشدار کاشف الغطاء به فرزندش
٦٦ ص
(٤٣)
منابع و مآخذ
٦٩ ص

فضايل و برکات نماز شب - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٧٧

ماز ملّا محمدتقي برغاني قزويني شهيد محراب

مرحوم ملّا محمدتقي برغاني از روحانيوني بود که در محراب عبادت به هنگام سحر در حالي که مشغول خواندن مناجات «خمس عشر» در سجده بود، به دست فرقۀ بابيّه به شهادت رسيد.

در احوال او مي‌نويسند: عبادت آن جناب، چنان بود که هميشه از نصف شب تا طلوع صبح صادق به مسجد خود مي‌رفت و به مناجات ادعيه و تضرّع و زاري و تهجّد اشتغال داشت و مناجات خمس عشر را از حفظ مي‌خواند و بر اين روش و شيوۀ پسنديده استمرار داشت تا اينکه در يکي از آن شب ها شربت شهادت نوشيد.

مکرّر در فصل زمستان ديده مي‌شد که در پشت بام مسجد خود در حالي که برف به شدّت مي‌باريد، در نيمۀ شب پوستين بر دوش و عمّامه بر سر داشت و مشغول تضرّع و مناجات بود و در حالت ايستاده دست ها را به سوي آسمان بلند مي‌کرد تا اينکه برف سراسر قامت مبارکش را از سر تا نوک پا سفيدپوش مي‌کرد.[١]


[١] . نماز راز دوست، ص ٢١٤.