انسانها را به سیر و حرکت وا میدارد و از این رو پیامش منحصر به طبقه کارگر یا کشاورز یا محروم و مستضعف نمیشود. قرآن به ظالم و مظلوم، هر دو خطاب میکند که به راه حق بیایند. موسی، هم به بنیاسرائیل و هم به فرعون پیام خدا را ابلاغ میکند و از آنها میخواهد که به پروردگار ایمان بیاورند و در راه او حرکت کنند. حضرت محمد صلی الله علیه و آله رسالت و دعوت خود را، هم به سران قریش و هم به ابوذر و عمار عرضه میکند. قرآن نمونههای متعددی از برانگیختن فرد علیه خودش و بازگشت از مسیر گمراهی و تباهی (توبه) ذکر میکند. البته قرآن خود به این نکته توجه دارد که بازگشت آنها که در رفاه و تنعم بسر میبرند به مراتب دشوارتر از بازگشت محرومان و ستمدیدگان است.

گروه دوم به اقتضای طبع در راه عدالت حرکت میکنند، اما گروه اول باید از منافع شخصی و گروهی خود صرفنظر کنند و پا روی امیال و خواستهای خود بگذارند.

قرآن میگوید گروندگان به او آنها هستند که روحشان پاک و تصفیهشده است و این گروندگان صرفاً بر اساس حقیقتجویی و عدالتطلبی که فطری هر انسانی است به قرآن گرایش پیدا کردهاند نه به اقتضای منافع و تمایلات مادی و جاذبههای دنیوی.