سيري در زندگي امام صادق (ع ) - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢١

منظم تر و پرتحرك تر شده بود . و اين تاثيرى بود كه حالات روانى شيعيان كوفه كه بسيارى از آنان در برابر ضربه دستگاه خلافت ( يزيد ) غافل گير شده و نتوانسته بودند خود را به صحنه پيكار عاشورا برسانند , آن را ايجاب كرده , و سوز تاسف و درد ايشان بدان رنگ و جلا ميداد .

از قول طبرى مورخ معروف نقل شده است كه حضرت ده سال اول امامت خود را با بنى اميه جنگيد . در اين دوران مبارزه امام صادق صريح بود يعنى پرده پوشى و تقيه و كتمان در آن نبود . علت هم اين بود كه خلفاى بنى اميه آنقدر سرگرم بودند كه فرصت اينكه به سراغ شيعيان و امام صادق بيايند و شدت عمل بخرج دهند نداشتند .

درست مانند اوضاع و احوال زمان شريف امامى . در دورانى كه شريف امامى نخست وزير بود , همه آن كسانى كه تا آنوقت جرئت نكرده بودند لب باز كنند , به ميدان آمدند و انقلابى شدند ! چرا ؟ چون دستگاه آنقدر گرفتارى و بدبختى داشت كه فرصت نداشت سراغ اين گوينده و آن نويسنده و اين شاعر و آن روحانى و واعظ برود .