مقصودش درگودالى پنهان شد. گاهى از آن گودال سر مى‌كشيد تا ببيند آيا جمع زوّارى به كربلا مى‌روند تا او از آن گودال بيرون بجهد و پس از كشتنشان، اموالشان را ببرد. چون روز اول بود، كمى كه منتظر ماند، خسته شد و درون همان گودال به خواب سنگينى رفت. در خواب ديد كه قيامت هست و افرادى آمدند و مچ او را گرفتند و گفتند، به دادگاه بيا، هم قاتلى و هم دزدى. در قيامت راه فرارى هم براى كسى نيست. وقتى او را داخل آن دادگاه مى‌كنند، مى‌گويند، اين فرد محاكمه ندارد؛ پرونده‌اش را باز نكنيد و او را خجالت ندهيد. او هنوز كسى را نكشته است، هر چند نيت آن را داشته، و مالى را هم نبرده، هر چند نيت آن را داشته است. او اهل نجات است؛ چون عده‌اى از زائران حسين (ع) هنگامى كه او خواب بود، آمدند و رد شدند و گرد و غبارشان، بر روى لباس‌هاى اين فرد ريخته و او اكنون بوى حسين (ع) را مى‌دهد. او نبايد به جهنم برود. كه ناگهان بيدار مى‌شود و اسلحه‌اش را دور مى‌اندازد و