مى‌فرمايد: (الْمُعَوَّضُ مِنْ قَتْلّهِ)[١] مُعوّض نه نسبت به خود اباعبدالله (ع)، مُعوّض نه نسبت به نمازهايش و روزه‌هايش، نه نسبت به اين كه فرزندى مثل زين‌العابدين و على‌اكبر ٨ را تربيت كرده است، نه چنين نيست. اين مُعوّض، فقط قيمت خونش در دنيا است و به قيمت آخرت آن كارى ندارند: (الْمُعَوَّضُ مِنْ قَتْلِهِ انَّ الأَئِمَهَ مِنْ نَسْلِهِ وَ الشَّفَاءُ فِى تُرْبَتِهِ وَ الْفَوْزُ مَعَهُ).[٢]

وقتى كه اباعبدالله (ع) خونش را هزينه كرد، عجيب است كه امام صادق (ع) مى‌فرمايد در كربلا حضرت امام حسين (ع)، خونش را، نه به خدا صدقه داد؛ نه آن را انفاق كرد؛ نه آن را عطا كرد و نه با آن معامله كرد؛ بلكه ايشان درباره اين خون مى‌گويد: (بَذَلَ مُهَجَتَهُ فِيكَ)[٣]: اين خون را به‌

[١] ١. شيخ طوسى، مصباح‌المتهجّد، ص ٨٢٦.

[٢] ٢. شيخ طوسى، مصباح‌المتهجّد، ص ٨٢٦.

[٣] ١. شيخ جعفربن محمّد بن قولويه، كامل‌الزيارات، ص ٤٠١.