زحمت مى‌كشند، و مولا هم در مقابل زحماتشان، به آنان نظر، توجّه و لطف دارد و زمانى هم مى‌رسد كه مولا براى خدا رو به عبدش كرده و مى‌گويد: (أنتَ حُرٌ لِوَجْهِ اللهِ.): من به خاطر خدا، تو را از آن زحمت، از آن رنج، از آن مرارتى كه براى من مى‌كشى، آزاد كردم و اكنون تو آزادى، پس راحت باش!

آيا وجود مبارك امام عصر (عج) مى‌خواهد بگويد: حسين بن على (ع) بعد از اين كه به دنيا آمده، با آن هزينه‌اى كه كرده، هم ما را از دست كفر، ظلم، بدبختى، تيرگى و تاريكى خريده است و ما عبدِ او شديم، و بايد منتظر بمانيم تا خدمات ما مورد قبول او قرار بگيرد و در روز قيامت ايشان به پروردگار بگويد من مى‌خواهم هر كس را كه در مدار عبد بودنِ مولويت من قرار گرفته، آزاد كنم تا مصائب قيامت، مشكلات قيامت، دوزخ قيامت، متوجّه او نشود؛ چون پروردگار عالم هم بنا دارد خواست اباعبدالله (ع) را مطلقاً رد نكند.