معارف اسلامی
(١)
آفرينش - شهبازی عصمت
١ ص
(٢)
ساقيا -
٢ ص
(٣)
چگونه منکرت باشم؟ - احمدی دوستدار ساناز
٣ ص
(٤)
دانشگاه و تربيت نخبگان در ايران - خالقی محمدهادی
٤ ص
(٥)
جانِجان - امین پور قیصر
٥ ص
(٦)
گفتوگو با حجتالاسلام والمسلمين دکتر جواد اژهاي - عابدی حمید
٦ ص
(٧)
هميشه فاجعهاي هست پشت هر بوسه - رحیمی مهدی
٧ ص
(٨)
ياکريمتر - حضرتی علیرضا
٨ ص
(٩)
از عبايت - شیری علی اصغر
٩ ص
(١٠)
پيغام سبز - سالاروند فاطمه
١٠ ص
(١١)
گزارشي کوتاه از ششمين همايش ملي نخبگان کشور- مهر 1391 - جمالی فرد حسین
١١ ص
(١٢)
دانشجو بايد آرمانگرا باشد - عابدی حمید
١٢ ص
(١٣)
مهريه؛ بايدها و نبايدها! - هاشمی
١٣ ص
(١٤)
روانشناسي خودماني-1 - ربانی هادی
١٤ ص
(١٥)
ياد ايام - ندیری رقیه
١٥ ص
(١٦)
اذن جنگ خواستن حضرت علياکبر از سيدالشهدا - داعی آرانی ملامحسن
١٦ ص
(١٧)
گزارشي کوتاه از ششمين نمايشگاه بينالمللي رسانههاي ديجيتال - جمالی فرد حسین
١٧ ص
(١٨)
من تصميم ميگيرم - جوادی سیده زهره
١٨ ص
(١٩)
جنبش دانشجويي در گذرگاه تاريخ - عابدی الهام
١٩ ص
(٢٠)
چند کلمه با شما - فریبرز سهیلا
٢٠ ص
(٢١)
زن بودن در پنج پرده! - اشتیاقی محسن
٢١ ص
(٢٢)
بابارکنالدين - رحیمی ناهید
٢٢ ص
(٢٣)
نامهاي به خدا - فریبرز سهیلا
٢٣ ص
(٢٤)
اختر در گذر است! - مدقق سید احمد
٢٤ ص
(٢٥)
ده حالت سادهي بدني براي افزايش کارايي مغز* - قدوسی نفیسه
٢٥ ص
(٢٦)
جنبش دانشجويي؛ فرصتها و تهديدها - دویمی حمید
٢٦ ص
(٢٧)
پس کجاست؟ - رحیمی خدیجه
٢٧ ص
(٢٨)
يازيرام - حضرتی علیرضا
٢٨ ص
(٢٩)
ده بند - بابایی محمد حسین
٢٩ ص
(٣٠)
عجب دنياي کوچکي دارد اين فيلم! - سحری محمدمهدی
٣٠ ص
(٣١)
پارک پلاس - فریبرز سهیلا
٣١ ص
(٣٢)
پرسههاي يک نگاه - مؤمنی سمیه
٣٢ ص
(٣٣)
جنبش دانشجويي - رمضانی قاسم
٣٣ ص
(٣٤)
اتاقي براي خودم - ابراهیم پور زهرا
٣٤ ص
(٣٥)
سلامت - زمانی هاجر
٣٥ ص
(٣٦)
چرخنامه(2) سفر به روستاهاي غرب ايران - عابدینی عدالت
٣٦ ص
(٣٧)
در سايهي تختهسنگ - ذاکری محمد مهدی
٣٧ ص
(٣٨)
مسجدجامع چيرامان - شهبازی عصمت
٣٨ ص
(٣٩)
فهرست مهيار -
٣٩ ص
(٤٠)
پيام ماه -
٤٠ ص
(٤١)
روي جلد -
٤١ ص
(٤٢)
پروندهي ويژه
٤٢ ص

معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٣ - چگونه منکرت باشم؟ - احمدی دوستدار ساناز

چگونه منکرت باشم؟
احمدی دوستدار ساناز


آيا آنان با خود نينديشيدند که خداوند، آسمان‌ها و زمين و آنچه را در ميان آن دو است جز به حق و براي زمان معيني نيافريده است؛ ولي بسياري از مردم، رستاخيز و لقاي پروردگارشان را منکرند.
سوره‌ي روم، آيه‌ي ٨
چگونه منکر باشم بودنت را که حضورت جاري است مثل رودخانه‌ها که نامت مي‌وزد با باد. کجاي اين دنيايي که با هر باد، پنجره‌ي دلم مي‌لرزد از تکرار اين همه حضور؟
چگونه مي‌توانم منکرت باشم وقتي آفتاب هر صبح روي شانه‌ام دست مي‌گذارد و مرا مي‌برد به گرماگرم زندگي؟ چگونه منکرت باشم که زمين قدم‌هايم را مي‌شمارد و درخت‌ها چنين به احترامت ايستاده‌اند تا ابد؟ اين‌جايي که من ايستاده‌ام شوق پرواز بهانه‌ي خوبي است براي رسيدن به آسمانت؛ اما اگر بال‌هايم در بي‌حواسي لحظه‌هاي بي‌تو گم شود هرگز نمي‌رسم به اعجاز روشن حضورت. مخواه مرا بي‌بال!
چگونه منکرت باشم که با هر موج به ساحل دلم مي‌آيي و خلوت ماسه‌اي خيالم را پر از آواز صدف‌ها مي‌کني؟
چگونه منکرت باشم وقتي عشق تمام‌قد ايستاده به تسبيحت و من معجزه‌ي روشن عشق را در شبي تاريک و بي‌ستاره باور دارم؟