معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٢٩ - ده بند - بابایی محمد حسین

ده بند
بابایی محمد حسین

١. واژه‌هايم نم کشيده‌اند
بايد روي بند خيال
و در آفتاب نگاهت
پهن‌شان کنم!

٢. از رديف‌هاي موسيقي
دلم فقط همين را ياد گرفته است
مدام شور مي‌زند!

٣. اين‌جا شب‌ها
مثل گيسوان تو نيست؛
مثل ديوار بخت من است
کوتاهِ کوتاه!

٤. تمام قهوه‌هاي جهان را
به نيت يک هم‌راهي کوتاه
با تو
-حتي در فنجان-
نوشيده‌ام.

٥. تسبيحم پاره شد
گنجشک‌ها
روزي‌شان را بردند!

٦. چنان خوبي
که فرشته‌هايت
گناهان مرا
مي‌نويسند!

٧. تو به نور
نزديک‌تري
من بايد
زير سايه‌ي تو باشم.

٨. جاي خالي‌ات را
نفس عميق مي‌کشم؛
عطرت از تو باوفاتر است!

٩. ردپايي در برف
تنها...
ياد خودم افتادم!

١٠. تو که نيستي
احساس مي‌کنم
بار امانت تمام هستي
بر دوش من است،
انگار
تمام خواب‌هاي جهان را
نديده‌ام!