معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٤ - نیایش - پورنجاتی مصطفی
نیایش
پورنجاتی مصطفی
ای خدا! گاهی وقتها تو را مثل سر نخ، گم میکنیم. غفلت میکنیم. وقتی اینطور میشود، فتنهها، اختلافها، تعارضها و تیرگیها، بر ما حمله میکند و راهمان را میبندد. این لحظهها، چه خوب میشود که دلتنگ ما شوی و شهابی نورانی در شاهراه زندگیمان گردی. دستمان را بگیری و از مانع و دستاندازها ردمان کنی.
ایمانا! یقینمان ده که مشکلگشای ما، درمان درد ما، تنها یک بسمالله است. پس زبان ظاهر و لسان درونمان را به این نام پاک و مقدس، کلید بخش و بگشای.
ای زیبا! جلوههای جمال دنیایی در دیدههای ما میآید و میرود؛ آنچنان که سبزی و لبخند فصل بهار، به زردی و اندوه پاییز، سفر میکند و این، راز فنای غیر تو و راز بقای تو را به ما تذکر میکند که: کل نفس ذائقةالموت. هر چه که باشد، طعم میرایی و مرگ را احساس میکند؛ اما یادگار تو، ماناست. که: یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام.
و به قول حافظ: حُقهی مِهر بدان مُهر و نشان است که بود.
پس ما ناپایداران را با وصل و پیوندی مستدام با خویشتنت مانا و دیرپا فرمای!﷼