بر شانه های عبدالله
صفار زاده طاهره

و ما
مجذوب آن دو پاره‌ى نوريم
كز آسمان مى‌آمد
و مى‌نشست
بر دو شانه‌ى عبدالله
و از دو شانه‌ى عبدالله
برمى‌خاست
به هم مى‌پيوست
و سايبان سرش مى‌شد(١)

آن رمز آسمانى
نخست با پدر توحيدى‌ها
با ابراهيم بود
و بعد
    به اَمر خداوند
در طول صخره‌هاى زمان
خود را دوان دوان
    رساند؛
به خاتم نوآوران
به ابن عبدالله

و نور همواره
در همه جا با او بود
و عبورش مى‌داد
    از جاده‌هاى كور خطر
    از حمله‌هاى كفر
    از فتنه‌ى نفاق
    از دسيسه‌ى عقبه
    از عُسرت تبوك
    از ازدحام خصومت
    در بَدر
و جبرئيل امين
به اذن الله
يار آسمانىِ او بود
و على(ع)
به اذن الله
ياور زمينى او

و نور
اهل قبيله
اهل قريش نبود
اهل رسالت بود
اهل خانواده‌ى توحيد
و منتظر عهد بود از ابراهيم
تا پسر عبدالله
تا نورهاى پيوسته
    به كوثر آل عبا

هشدار
اين نورها
اين نورهاى مقدّر
به امر خداوند
همراه قصد نهايى
    و مقصد ازلى هستند(٢)
نور پدر
نور قيام ابراهيم
بت‌شكن يك قبيله بود
و نور فرزندانش
بت‌شكن ملت‌هاست
و خصم جاهليت اعصار

و ما توحيدى‌ها
مجذوب آن دوپاره‌ى نوريم
كز آسمان مى‌آمد
و مى‌نشست
بر دو شانه‌هاى عبدالله
    ١٧ ربيع الاول ١٤٢٣

پى نوشت‌ها:
١. در روايات از وجود نور بر شانه‌هاى عبدالله پدر رسول گرامى اسلام اين گونه ياد شده است. (به نقل از منتهى الآمال)
٢. سوره‌ى شورى / آيه ٥٣.