نشریه حوزه - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ١٣ - شيوه نويسندگى و نگارش
پيش از هر چيز بايد بگويم كه نويسنده اين سطور ادعايى درين زمينه ندارد تنها مى خواهد دراين مقاله و مقالات آينده خواننده عزيز[ حوزه] را باالفباى نويسندگى و نگارش - در حد لزوم - آشنا كند چنان كه خود در طول سالها معلمى با آن آشنا شده و قواعد آن را بكار بسته است .
نويسندگى و نگارش قاعده يا قواعد محدود معين مدونى مانند برخى از حرفه ها و فنون ندارد كه با آموختن آنها بتوان براستى نويسنده شد آن هم نويسنده اى كه در دلها نفوذ كند و عقلها را تسخير نمايد. شك نيست كه نويسندگى و نگارش در مراحل ابتدائى شيوه ها و قواعدى دارد كه بايد ياد گرفت و مهمتر آن كه بايد به كار بست ولى نه در حد [نويسنده] شدن به معنى عالى و متعالى كلمه- بلكه در حدالفباى كار - همچنان كه اشاره كردم] .
فرض كنيد كسى مى خواهد شناگر قابل يا راننده ماهرى شود. چنين كسى از كجا بايد شروع كند؟
اول بايد كتابى در زمينه شنا كردن بخواند يا قواعد آن رااز استاد فن بشوند يا جزوه فن رانندگى و علائم آن را دقيقا بخواند و حفظ كند تا بتوانداز لحاظ[ نظر] و[ تئورى] قواعد را ياد بگيرد و به خاطر بسپارد.
اما آيا كار به همين جا ختم مى شود؟ -
خير
علاقمند به يادگرفتن شنا ابتدا بايد در حوضچه اى و سپس حوض و بركه واستخرى و حواشى رودخانه اى و كم كم كنار و گوشه درياچه اى زير نظر مربى به شنا بپردازد عملا در آب فرو رود غوطه خورد تا بتواند كم كم باامواج سهمگين دريا دست و پنجه نرم كند تا به مرور زمان راننده شود و قس على هذا...
آرى: