لزومی ندارد که آیه حمل بر عتاب خدا شود؛ نهایت آن، این است که ایشان ترک افضل و اولی کرده‌اند و این، غیر از گناه است؛ اگر چه از مقدار ثواب می‌کاهد؛ چرا که جایز است، انبیا بسیاری از مستحبّات را انجام ندهند.» (تنزیه الانبیاء، ص١١٣.)

و) استناد به روایات تفسیری مقبول: گاهی اوقات آیه‌ی مورد نظر، دربردارنده‌ی دو معنا است: (مجوّز سهو و نافی آن)؛ امّاروایتی جعلی جانب سهو را ترجیح داده است که مؤلّف ضمن «موضوع» خواندن روایت مربوط، وجه درست آیه را بیان می‌دارد و سپس روایتی را در تأیید آن ذکر می‌کند:

درباره‌ی آیه «وَ أَیوبَ إِذْ نادى‌ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِی الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَیناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ.» منظور از ضرر در این آیه، می‌تواند هم امتحان و هم عقوبت باشد. برخی مفسّران، روایتی را ذیل آن ذکر کرده‌اند که با نگاه اوّل، هر اندیشمندی حکم به جعلی بودن آن می‌کند. روایت ساختگی چنین است: «أن الله تعالى سلط إبلیس على مال أیوب(علیه‌السلام) و غنمه و أهله فلما أهلكهم و مر علیهم و رأى صبره(علیه‌السلام) و تماسكه قال إبلیس لربه یا رب إن أیوب(علیه‌السلام) علم أنك ستخلف