قمری در بغداد دیده به جهان گشود. این نابغه‌ی بزرگ تاریخ اسلام، از هر دو طرف سیّد علوی است. نسب وی از جانب پدر با پنج واسطه به امام موسی كاظم(علیه‌السلام) و از جانب مادر با چهار واسطه به سیّد الساجدین امام زین العابدین(علیه‌السلام) می‌رسد. پدرش شریف ابواحمد الموسوی ـ رئیس طالبیان بغداد ـ و مادرش فاطمه ـ دختر ناصر صغیر ـ است. از القاب سیّد مرتضی می‌توان به: " المرتضى، علم الهدى، الأجل الطاهر، ذی المجدین و الثمانین" اشاره کرد.[١٥]

ایشان علاوه بر مقامات والای علمی و معنوی، در سال ٤٠٦ از جانب خلیفه‌ی وقت و سلطان شیعه‌ی دیلمی، عهده‌دار مقام مهم و عالی نقابت طالبیان و سرپرستی سادات و شرفای دودمان ابوطالب، امارت حاج و رسیدگی به امور زایران خانه‌ی خدا و ریاست دیوان مظالم شد. سیّد مرتضی این مسئولیت‌های مهم را از سال ٤٠٦ تا ٤٣٦هجری (هنگام وفات) عهده‌دار بود.

سیّد مرتضی پس از عمری سرشار از کارهای بزرگ علمی و تلاش‌های پیوسته سیاسی و

[١٥]. «و كان یلقب بالثمانین لما كان له من الكتب ثمانون ألف مجلدا و من القرى ثمانین قریة تجبى إلیه و كذلك من غیرهما حتى إن مدة عمره كانت ثمانین سنة و ثمانیة أشهر و صنف كتاباً یقال له الثمانون.» (الغدیر، ٤ / ٢٧٦.)