الاعتقادات في دين الإمامية ( فارسي )
(١)
مقدمه و سبب تأليف و ترجمهء كتاب
٢ ص
(٢)
باب اول در بيان اعتقاد اماميه در توحيد ، و معرفت رب مجيد
٧ ص
(٣)
باب دوم در صفات ذات و صفات افعال
١٥ ص
(٤)
باب ( پنجم ) اعتقاد در نفى جبر و تفويض
١٨ ص
(٥)
باب ( ششم ) اعتقاد در اراده و مشيت
٢١ ص
(٦)
باب ( هفتم ) اعتقاد در قضاء و قدر
٢٥ ص
(٧)
باب ( هشتم ) اعتقاد در فطرت و هدايت
٢٩ ص
(٨)
باب ( نهم ) اعتقاد در استطاعت
٣٥ ص
(٩)
باب ( دهم ) اعتقاد در بدا
٣٧ ص
(١٠)
باب ( يازدهم ) اعتقاد در احتراز از جدل
٤١ ص
(١١)
باب ( دوازدهم ) اعتقاد در لوح و قلم
٤٦ ص
(١٢)
باب ( پانزدهم ) اعتقاد در نفوس و ارواح
٥٠ ص
(١٣)
باب ( شانزدهم ) اعتقاد در موت
٦٠ ص
(١٤)
باب ( هفدهم ) اعتقاد در سؤال قبرها
٦٨ ص
(١٥)
باب ( هيجدهم ) اعتقاد در رجعت
٧٣ ص
(١٦)
باب ( نوزدهم ) اعتقاد در بعث بعد از موت
٧٧ ص
(١٧)
باب ( بيست و دوم ) اعتقاد در وعده و وعيد الهى
٧٩ ص
(١٨)
باب ( بيست و سوم ) اعتقاد در آنچه بر بنده نوشته مىشود
٨٠ ص
(١٩)
باب ( بيست و چهارم ) اعتقاد در عدل الهى
٨١ ص
(٢٠)
باب ( بيست و پنجم ) اعتقاد در اعراف
٨٣ ص
(٢١)
باب ( بيست و ششم ) اعتقاد در صراط
٨٥ ص
(٢٢)
باب ( بيست هفتم ) اعتقاد در عقبات
٨٧ ص
(٢٣)
باب ( بيست و هشتم ) اعتقاد در حساب و ميزان
٨٩ ص
(٢٤)
باب ( بيست و نهم ) اعتقاد در بهشت و دوزخ
٩٣ ص
(٢٥)
باب ( سىام ) اعتقاد در كيفيت نزول وحى و كتب در امر و نهى
١٠١ ص
(٢٦)
باب ( سى و يكم ) اعتقاد در قرآن و اينكه نزول آن در شب قدر بوده
١٠٣ ص
(٢٧)
باب ( سى و چهارم ) اعتقاد در شأن انبياء و رسل و حجج و ملائكه
١١٠ ص
(٢٨)
باب ( سى و پنجم ) اعتقاد در عدد انبياء و اوصياى ايشان
١١٣ ص
(٢٩)
باب « سى و ششم » اعتقاد در عصمت انبياء و ائمه و ملائكه
١١٧ ص
(٣٠)
باب ( سى و هفتم ) اعتقاد در نفى غلو و تفويض
١١٩ ص
(٣١)
رباب ( سى و هشتم ) اعتقاد در ظالمان
١٢٦ ص
(٣٢)
باب ( سى و نهم ) اعتقاد در تقيه
١٣١ ص
(٣٣)
باب ( چهلم ) اعتقاد در شان آباء جناب نبوى صلى الله عليه و آله و سلم
١٣٥ ص
(٣٤)
باب ( چهل و يكم ) اعتقاد در شان علويان
١٣٦ ص
(٣٥)
باب ( چهل و چهارم ) اعتقاد در احاديث وارده در طب
١٤٢ ص
(٣٦)
باب ( چهل و پنجم ) اعتقاد در اختلاف حديثين
١٤٥ ص

الاعتقادات في دين الإمامية ( فارسي ) - الشيخ الصدوق - الصفحة ١٣٤ - باب ( سى و نهم ) اعتقاد در تقيه


و ايضا فرمود كه هر كه با آنها در صف اول نماز كند گويا با رسول خدا در صف اول نماز گزارده . و ايضا فرمود : عيادت نمائيد مرضاى آنها را و حاضر شويد جنازه هاشان را نماز گزاريد در مسجدهاشان . و ايضا فرمود : كه براى ما زينت باشيد و بر ما عار مباشيد . و ايضا فرمود : خدا رحمت كند كسى را كه محبوب سازد ما را پيش مردم و مبغوض ننمايدمان نزد ايشان و نام قصه گويان نزد آن حضرت مذكور شد ، حضرت فرمود خدا لعنتشان كند تشنيع بر ما ميكنند ، يعنى سبب تشنيع مخالفان بر ما مىشوند . و از آن حضرت سؤال شد كه آيا گوشدادن براى سخن قصه گويان حلال است ؟ فرمود نه . و فرمود : هر كس گوش دهد بسخنگوئى بندگى او نموده پس اگر آن سخنگوى از جانب خدا باشد مستمع بندگى خدا نموده و اگر ناطق از جانب ابليس باشد مستمع عبادت ابليس نموده . و از آن حضرت سؤال شد از معنى اينكه خداوند فرموده كه :
شاعران پيروى آنها ميكنند گمراهان [١] فرمود آنها قصه گويانند . و جناب نبوى صلى الله عليه و آله فرمودند كه هر كه وارد صاحب بدعتى شود و او را تعظيم و توقير نمايد ، بتحقيق كه سعى در خراب كردن بناى اسلام نموده و اعتقاد ما در بارهء كسى كه مخالف با ما شود در يك امر از امور دين معاينه اعتقاد ما است در بارهء آنكه مخالفت ما در جميع امور دين نموده باشد .



[١] * ( وَالشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ ) * « سوره شعراء آيه ٢٢٤ »