الاعتقادات في دين الإمامية ( فارسي ) - الشيخ الصدوق - الصفحة ١٠٧ - باب ( سى و يكم ) اعتقاد در قرآن و اينكه نزول آن در شب قدر بوده

منع از جمع دو سوره در يك ركعت فريضه شاهد قول ما است به اين كه همهء قرآن همين قدر است كه در دست مردم است . و همچنين آنكه وارد شده از منع خواندن كل قرآن در يك شب و آنكه جائز نيست كه ختم شود در كمتر از سه روز باز شاهد سخن ما است . بلكه مىگوئيم بتحقيق كه نازل شده از آن قبيل وحيى كه قرآن نيست آن مقدار كه اگر به قرآن ضم شود مبلغش هفده هزار آيه مىشود ، مثل قول جبرئيل عليه السّلام براى پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلَّم كه پروردگارت به تو مىفرمايد : يا محمّد مدارا كن با خلق مثل آنكه من مدارا مىكنم ، و مثل قول او كه : بپرهيز از عداوت مردم . و مثل قول او كه : زيست كن چندان كه خواهى كه آخر ميميرى و دوست دار هر چه را خواهى كه آخر از آن جدا ميشوى و عمل نما هر چه خواهى كه آخر عمل خود را ملاقات مينمائى ، شرف مؤمن نماز شب است و عزت مؤمن بازداشتن اذيتست از مردم . و مثل آنكه جناب نبوى صلى الله عليه و آله و سلَّم فرموده كه : پيوسته مرا جبرئيل عليه السّلام سفارش بمسواك مينمود حتى آنكه خوف نمودم كه دندانريز شوم ، و پيوسته سفارش همسايه‌ام مىكرد حتى آنكه گمان نمودم كه ارث ميبرد و پيوسته سفارش زنان را كرد تا آنكه گمان نمودم كه طلاقش نميبايد داد ، و پيوسته سفارش بنده به من مىكرد حتى آنكه گمان نمودم كه در اين زودى مدتى را براى آزاد كردنش معين خواهد كرد و مثل قول جبرئيل براى پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلَّم در وقتى كه از جنگ خندق فارغ گرديده بودند كه : يا محمّد صلى الله عليه و آله و سلَّم بدرستى كه خداوند تو را امر ميفرمايد كه نماز عصر را نگذارى مگر با بنى قريظه .