چهارده نور پاك (فارسي) - دكتر عقيقى بخشايشي - ج ١ - الصفحة ٤٧ - درايت و تدبير در مورد نصب حجر اسود

به او نمى داد. وقتى مردم بنى سعد از مكه بر مى گشتند حليمه به شوهر خويش حارث گفت، خوش نيست كه من اين چنين دست خالى برگردم و شيرخوارى نداشته باشم مى روم و همين يتيم را قبول مى كنم.
شوهرش گفت: اهميت ندارد شايد خدا ما را به واسطهء او بركت دهد، حليمه باز گشت و محمد را گرفت و با كسان خود به صحرا برگشت، او هميشه مى گفت كه از موقع گرفتن او همه زندگى اش بركت يافته است، گوسفندانش فربه شده اند و شير آنها بيشتر گرديده است. ولى شايد او به عظمت و شموخ مقام جدش عبد المطلب توجه يا اطلاعى نداشت.
محمد (صلى الله عليه وآله) حدود چهار سال در ميان قبيله سعد و در صحرا ماند، حليمه او را شير مى داد و دخترش " شيما " از او پرستارى مى كرد، هواى صحرا و زندگى سادهء بيابانى نشو و نماى او را تسريع كرد، تناسب و زيبايى اندامش را مى افزود و در سال پنجم ولادت حليمه او را به مادرش بازگردند. قبيلهء سعد از بركت حضور رسول خدا در وسعت ووفور نعمت قرار گرفتند و كرامتها مشاهده كردند كه در كتابهاى حديث و تاريخ، ثبت شده است. (١) ابن اسحاق روايت مى كند كه رسول خدا (صلى الله عليه وآله) مى فرمود:
" انا اعربكم، انا قرشى واستر ضعت في بنى سعد بن بكر ". (من از همه شما فصيح‌ترم، چه هم قرشى هستم و هم در قبيله سعد بن بكر شير خورده ام). (٢) مرگ مادر محمد پس از پنج سال اقامت در صحرا نزد مادر خود بازگشت، عبد المطلب سرپرستى خانواده را به عهده داشت و در نگهدارى او دقيقه اى فروگزارى نمى كرد.
مى گويند:
براى عبد المطلب كه پيشواى قريش و رئيس مكيان بود در نزديك كعبه فرشى مى گستردند و فرزندان وى به احترام او اطراف فرش قرار مى گرفتند، همين كه محمد خردسال مى آمد او را از صف عموهايش جلو برده و پهلوى خود، روى فرش مى نشانيد و با