التعليقة على إختيار معرفة الرّجال - المير داماد الأسترآبادي - الصفحة ٢٠

گر شخص ترا سايه نيفتد چه عجب

تو نوري وآفتاب خود سايه تست

گويند كه نيست قادر از عين كمال

بر خلقت شبه خويش حق متعال

نزديك شد اينكه رنگ امكان گيرد

در ذات علي صورت اين أمر محال

أي علم ملت ونفس رسول

خلقه كش علم تو گوش عقول

أي بتو مختوم كتاب وجود

وي بتو مرجوع حساب وجود

داغ كش ناقه تو مشك ناب

جزيه ده سايه تو آفتاب

خازن سبحاني تنزيل وحي

عالم رباني تأويل وحي

آدم از اقبال تو موجود شد

چون تو خلف داشت كه مسجود شد

تا كه شده كنيت تو بو تراب

نه فلك از جوي زمين خورده آب

راه حق وهادي هر گمرهي

ما ظلماتيم وتو نور اللهي

آنكه گذشت از تو وغيرى گزيد

نور بداد ابله وظلمت خريد

در كعبه قل تعالوا از مام كه زاد

از بازوى باب حطه خيبر كه گشاد

بر ناقه لا يؤدى الا كه نشست

بر دوش شرف پاى كراسى كه نهاد

در مرحله على نه چون است ونه چند

در خانه حق زاده بجانش سوگند

بى فرزندي كه خانه زادي دارد

شك نيست كه باشدش بجاي فرزند

تجهيل من اى عزيز آسان نبود

بى از شبهات

محكم‌تر از ايمان من ايمان نبود

بعد از حضرات

مجموع علوم ابن سينا دانم

بافقه وحديث

وينها همه ظاهر است وپنهان نبود

جز بر جهلات