كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤

وَالْزَمَنى‌ حُكْمُكَ وَبَلآؤُكَ وَقَدْ اتَيْتُكَ يا الهى‌ بَعْدَ و قضا و آزمايش تو مرا بدان ملزم ساخته، حجّت و برهانى ندارم، و اى معبود من در حالى كه تَقْصيرى‌ وَاسْرافى‌ عَلى‌ نَفْسى‌ مُعْتَذِراً نادِماً مُنْكَسِراً (در انجام وظيفه) كوتاهى و بر خود زياده روى (و ستم) كرده‌ام، با عذر خواهى، پشيمانى، دل‌شكستگى، مُسْتَقيلًا مُسْتَغْفِراً مُنيباً مُقِرّاً مُذْعِناً مُعْتَرِفاً لااجِدُ مَفَرّاً پوزش خواهى، آمرزش‌طلبى و بازگشت كننده، اقرار كننده، فرمانبردار و اعتراف كننده به درگاهت آمده‌ام، مِمَّا كانَ مِنّى‌ وَلا مَفْزَعاً اتَوَجَّهُ الَيْهِ فى‌ امْرى‌ غَيْرَ نه از آنچه كه از من سرزده راه گريزى دارم و نه پناهگاهى كه براى (اصلاحِ) كارم به آنجا روى آورم، جز اين كه قَبُولِكَ عُذْرى‌ وَادْخالِكَ ايَّاىَ فى‌ سَعَةِ رَحْمَتِكَ عذرم را بپذيرى و مرا در رحمت بى‌انتهايت داخل كنى، اللهُمَّ «١» فَاقْبَلْ عُذْرى‌ وَارْحَمْ شِدَّةَ ضُرّى‌ وَفُكَّنى‌ مِنْ خدايا عذرم را بپذير و بر شدّت گرفتارى‌ام رحم كن و از قيد و بند (گناهان) شَدِّ وَثاقى‌ يا رَبِّ ارْحَمْ ضَعْفَ بَدَنى‌ وَرِقَّةَ جِلْدى‌ رهاييم ده، اى پروردگار من، بر بدن ضعيف و ناتوان و نازكى پوست