كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣
النَّارَ كُلَّها بَرْداً وَسَلاماً وَما كانَلِأَحَدٍ فيها مَقَرّاً وَلا آتش دوزخ را سرد و امن قرار مىدادى و هيچ كس در آن منزل و مأوا مُقاماً لكِنَّكَ تَقَدَّسَتْ اسْمآؤُكَ اقْسَمْتَ انْتَمْلَأَها مِنَ نداشت، ولى اى خدايى كه نامهايت مقدّس است، قسم ياد كردهاى كه دوزخ را از الْكافِرينَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اجْمَعينَ وَانْ تُخَلِّدَ فيهَا كافران جنّ و انس پر كنى و براى هميشه دشمنانت را در آن جاى الْمُعانِدينَ وَانْتَ جَلَّ ثَناؤُكَ قُلْتَ مُبْتَدِئاً وَتَطَوَّلْتَ دهى، و تويى كه ستايشت بزرگ است (در كتاب خود) ابتدءاً فرمودهاى و با انعام و كرامت گفتهاى: بِالْإِنْعامِ مُتَكَرّماً افَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا «آيا كسى كه با ايمان باشد، همچون كسى است كه فاسق است؟! نه يَسْتَوُونَ الهى وَسَيِّدى فَاسْئَلُكَ بِالْقُدْرَةِ الَّتى هرگز اين دو برابر نيستند»، اى مبعود و سرور من، به حقّ آن قدرتى كه قَدَّرْتَها وَبِالْقَضِيَّةِ الَّتى حَتَمْتَها وَحَكَمْتَهاوَغَلَبْتَ مَنْ مقدّر كردهاى و به آن حكمى كه لازم كرده و صادر فرمودهاى و