كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠
ناطِقاً لَأَضِجَّنَّ الَيْكَ بَيْنَ اهْلِها ضَجيجَ الْأمِلينَ كه زبانم گوياست (در دوزخ) رها كنى، هر آينه در بين دوزخيان همانند آرزومندان، به درگاهت شيون كرده وَلَأَصْرُخَنَّ الَيْكَ صُراخَ الْمَسْتَصْرِخينَ وَلَابْكِيَنَّ و همانند دادخواهان، تو را به فريادرسى خواهم و مانند عَلَيْكَ بُكآءَ الْفاقِدينَ وَلَأُنادِيَنَّكَ ايْنَ كُنْتَ يا وَلِىَّ عزيز گم كردهگان، بر (فراقِ) تو گريسته و تو را به صداى بلند مىخوانم، كه كجايى اى ياور الْمُؤْمِنينَ يا غايَةَ امالِ الْعارِفينَ ياغِياثَ الْمُسْتَغيثينَ مؤمنان، اى منتهاى آرزوىِ خداشناسان، اى فريادرس درماندهگان، يا حَبيبَ قُلُوبِ الصَّادِقينَ وَيا الهَ الْعالَمينَ افَتُراكَ اى محبوب دل راستگويان و اى معبود جهانيان، سُبْحانَكَ يا الهى وَبِحَمْدِكَ تَسْمَعُ فيها صَوْتَ عَبْدٍ اى معبود من- كه منزّهى و به ستايش تو مشغولم- چگونه باور كنم كه مىشنوى صداى بنده مُسْلِمٍ سُجِنَ فيها بِمُخالَفَتِهِ وَذاقَ طَعْمَ عَذابِها مسلمانى را كه به سبب نافرمانيش در دوزخ زندانى شده و سختى عذاب دوزخ را