كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥

وَدِقَّةَ عَظْمى‌ يا مَنْ بَدَءَ خَلْقى‌ وَذِكْرى‌ وَتَرْبِيَتى‌وَبِرّى‌ و استخوان ضعيفم رحم كن، اى (خدايى) كه مرا آفريدى، در نظر گرفته و پروراندى، نيكى كرده وَتَغْذِيَتى‌ هَبْنى‌ لِابْتِدآءِ كَرَمِكَ وَسالِفِ بِرِّكَ بى‌ يا و غذايم دادى، اكنون به خاطر بخشش نخست، و نيكى پيشينت بر من، مرا ببخش. اى الهى‌ وَسَيِّدى‌ وَرَبّى‌ ا تُراكَ مُعَذِّبى‌ بِنارِكَ بَعْدَ معبود من واى سرور و پروردگار من، آيا باور كنم كه مرا به آتشِ (غضبت) عذاب مى‌كنى، بعد از تَوْحيدِكَ وَبَعْدَ مَا انْطَوى‌ عَلَيْهِ قَلْبى‌ مِنْ مَعْرِفَتِكَ يكتا پرستيم و بعد از آن كه نور معرفتت قلب مرا فرا گرفته وَلَهِجَ بِهِ لِسانى‌ مِنْ ذِكْرِكَ وَاعْتَقَدَهُ ضَميرى‌ مِنْ و زبانم به ذكر تو گويا شده و دلم به محبّتت پيوند خورده حُبِّكَ وَبَعْدَ صِدْقِ اعْتِرافى‌ وَدُعآئى‌ خاضِعاً (آيا باور كنم كه مرا عذاب مى‌كنى) بعد از اعتراف صادقانه و دعاى خاضعانه‌ام لِرُبُوبِيَّتِكَ هَيْهاتَ انْتَ اكْرَمُ مِنْ انْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ به مقام پروردگاريت، هرگز (باور نمى‌كنم)، تو بزرگوارتر از آنى كه تباه كنى كسى را كه پرورانده‌اى،