كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣
عَطُوفاً الهى وَرَبّى مَنْ لى غَيْرُكَ اسْئَلُهُ كَشْفَ باش، اى معبود و پروردگار من، جز تو چه كسى را دارم كه رفع ضُرّى وَالنَّظَرَ فى امْرى الهى وَمَوْلاىَ اجْرَيْتَ عَلَىَّ گرفتارى و توجّه در كارم را از او بخواهم، اى خدا و مولاى من، تو بر من حُكْماً اتَّبَعْتُ فيهِ هَوى نَفْسى وَلَمْ احْتَرِسْ «١» فيهِ مِنْ حكمى كردى و من در آن پيروى هواى نفس كردم، و از فريبكارى دشمنم (شيطان) پرهيز تَزْيينِ عَدُوّى فَغَرَّنى بِما اهْوى وَاسْعَدَهُ عَلى ذلِكَ نكردم، پس مرا به آنچه دلخواهش بود فريب داد و تقدير هم او را بر اين كار يارى الْقَضآءُ فَتَجاوَزْتُ بِما جَرى عَلَىَّ مِنْ ذلِكَ بَعْضَ «٢»
كرد و به خاطر آنچه كه بر سرم آمد نسبت به بعضى از احكامت بىاعتنايى حُدُودِكَ وَخالَفْتُ بَعْضَ اوامِرِكَ فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَىَّ فى كرده و بعضى از فرمانهايت را مخالفت كردم، پس در تمام اين امور (كه بر سرم آمده) حمد تو بر من جَميعِ ذلِكَ وَلا حُجَّةَ لى فيما جَرى عَلَىَّ فيهِ قَضآؤُكَ واجب است و در آنچه كه به تقدير تو بر من واقع شده