تقيه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧ - ٢- تقيّه در همه مكتبهاى پيشرو
پياده روى در شبها و مخفى ماندن در روزها تا موقعى كه به مدينه رسيد همه اينها أشكالى از تقيّه و كتمان از نظر اعتقاد يا عمل است.
آيا هيچ كس مىتواند اينگونه مسائل را به عنوان ترس و محافظه كارى و نقطه ضعف معرفى كند.
امام حسين عليه السلام كه نمونه بارز شكنندگان سد تقيّه است به موقع لزوم براى پيشبرد اهداف مقدّسش، براى كوبيدن دستگاه ظلم و ستم و كفر و بىايمانى و جهل و جنايت از اين برنامه بهره مىگرفت.
خروج شبانهاش از مدينه، و خروج از مكّه در حالى كه همگان سرگرم مراسم حج يا مقدمات آن بودند مظاهرى از تقيّه تاكتيكى است.
طرحى را كه جنگجويان اسلام در ميدان «موته» براى ايجاد تزلزل در روحيه سپاه عظيم يكصد هزار نفرى امپراطورى روم شرقى كه بيش از سى برابر سپاه اسلام بود.
يا طرحى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله براى فتح مكه در نهايت اختفا ريخت كه حتى نزديكترين اصحابش از آن اطلاع نداشتند و موارد فراوان ديگرى مانند اينها دليل بر آن است كه روش تقيّه (البتّه در موارد خاصى) مؤثرترين روش براى حفظ نيروها و رسيدن به پيروزى نهايى يا دست زدن به مؤثرترين حملات بر دشمن كه ضايعات آن در يك سو به حدّاقل و در طرف مقابل به حدّاكثر رسد بوده است، و آنها كه قلم سرخ بر اين عنوان مىكشند خود نمىدانند چه چيز را نفى مىكنند؛ و يا با مفهوم نادرستى كه خود از تقيّه ساختهاند، مبارزه دارند.