ستايش نامه علامه مجلسي - البحراني، الشيخ أحمد؛ جويا جهانبخش - الصفحة ٥٥٧
او نشسته اند ، سخنى گزاف آلود نرفته است . از ديدگاه پايگاه معنوى نيز همين بس كه نام و خاطره او در ذهن عوام و خواصِّ شيعه ، به نوعى قداست پايدار آميخته، و خاكجاى او ، مزار ديده وران و حاجتمندان و از بقاع متبرّك شهر اصفهان است . درباره پايگاه بلند شيخ طوسى ، از فضل و فضيلت و پرهيز و ديانت او ياد كرده اند و عماد طبرى گفته است كه اگر صلوات بر غيرِ پيامبران روا بود ، بر وى صلوات مى فرستادم . [١] بى آن كه در پىِ ثناى فزون از مرز شايستگى باشم ، سخن عماد را به نحوى در حقّ علاّمه مجلسى بازگفتنى مى يابم و مى گويم كه اگر ياد كردن درودهاىِ ويژه معصومان بر طبقه اى ديگر پس از ايشان روا مى بود ، علاّمه مجلسى ، بى گمان از آن طبقه بود . هنگامى كه كارنامه درخشان و رشك انگيز علاّمه محمّد باقر مجلسى را بر مى رسيم ، اين بيت ابوالعلا را فرا ياد مى آوريم كه درباره شريفِ مرتضى سرود : لو جئتَه لرأيتَ النّاسَ في رجلٍوالدّهرَ في ساعةٍ والأرضَ في دارٍ [٢]
[١] ر.ك: انديشه هاى كلامى شيخ طوسى(ره)، به كوشش: پژوهشگران گروه فلسفه و كلام اسلامى، زير نظر: محمود يزدى مطلق (فاضل)، دانشگاه علوم اسلامى رضوى، ج ١، ص «سه» ى پيش سخن.[٢] ر.ك: شخصيّت ادبى سيّد مرتضى، عبدالرّزّاق محيى الدين، ترجمه: جواد محدّثى، تهران: امير كبير، ١٣٧٣ش، چاپ اوّل، ص ٧٣. }