ب- تملّك؛ مثل‌اينكه خود انسان، كشاورز يا كارنده درخت باشد يا اينكه زراعت قبل از انعقاد دانه و درخت قبل از ميوه‌دادن به واسطه‌خريدن به‌او منتقل شود. (م ١٨٦٨ و ١٨٦٩ و ١٨٥٣)

٢- زمان وجوب زكات غلّات؛ به شرح زير است:

الف- زكات گندم و جو وقتى واجب مى‌شود كه به آنها گندم و جو گفته شود.

ب- زكات كشمش بنابراحتياط واجب وقتى مى‌شود كه «غوره» است.

ج- زكات‌خرما وقتى‌كه قدرى خشك شد كه به او «تمر» بگويند، واجب‌مى‌شود. (م ١٨٥٨)

٣- زمان دادن زكات غلّات؛ به شرح زير است:

الف- گندم و جو موقع خرمن شدن و جداكردن كاه آنها

ب- خرما و كشمش وقتى كه خشك شده باشند. (م ١٨٥٨)

بر اين‌اساس، كسى‌كه از طرف حاكم‌شرع، مأمور جمع آورى زكات است، موقع خرمن كه گندم و جو را از كاه جدامى‌كنند و بعداز خشك‌شدن‌خرما وانگور مى‌تواند زكات‌رامطالبه‌كند و اگر مالك‌ندهد و چيزى كه زكات آن واجب‌شده، از بين‌برود بايد عوض آن را بدهد. (م ١٨٦٧)

٤- مقدار زكات غلّات؛ به شرح زير است:

الف- ديمى* محصول‌

ب- آبى** محصول. (م ١٨٧٥)

يك نكته‌

مخارجى را كه براى گندم، جو، خرما و انگور كرده است (حتى مقدارى از قيمت اسباب و لباس راكه به واسطه زراعت كم شده)، مى‌تواند از حاصل، كسر كند و چنانچه پيش از كم‌كردن اينها به حّد نصاب برسد، بايد زكات باقى‌مانده آن را بدهد. (م ١٨٨٠)

*- دِیمِی ِیعنِی با آب باران (گلپاِیگانِی ره) و نهر) آبِیارِی شده.

**- آبِی آن است که با دلو و مانند آن (با موتور از چاه آب) آبِیارِی شده باشد نه باران.