احکام روزه - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٦٣ - زكات (١)
درس سيزدهم:
زكات [١]
«زكات» در لغت يعنى نمّو، و قول عربها كه مىگويند «زَكَا الزَّرْعُ» به همين معناست (يعنى زراعت رشد كرد و پاك شد) و در شرع زكات، اسم صدقه واجب از مال است.
زيرا زكات دهندگان به وسيله دادن زكات نزد خداى سبحان پاك مىگردند و از پاكان و پاكشدگان مىگردند و قول خداوند متعال به همين معنا اشاره دارد كه فرمود: [١]
«خُذْ مِنْ امْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكّيهِمْ بِها ...» [٢]
از داراييهايشان صدقه (زكات) بستان تا بدان وسيله آنان را پاك و منّزه سازى.
رسول خدا ٦ مىفرمايد:
«الزَّكاةُ قَنْطَرَةُ الْاسْلامِ فَمَنْ ادَّاها جازَ الْقَنْطَرَةَ وَ مَنْ مَنَعَهَا احْتَبَسَ دُوْنَها وَ هِىَ تُطْفِىءُ غَضَبَ الرَّبِّ»
زكات، پل اسلام است هر كس آن را بپردازد از پل عبور كرده و هر كس آن را نپردازد در زير آن پل زندانى مىشود، و زكات خشم پروردگار را فرو مىنشاند.
زكات دو قسم است: زكات مال، زكات فطره. ابتدا به بررسى زكات مال مىپردازيم.
[١] فقه الامام جعفر الصادق، ج ٢، ص ٥٩.
[٢] توبه (٩)، آِیة ١٠٣.