احکام روزه - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٥١ - یک تذکر مهم

درس دهم:

روزه مسافر (١)

مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند، نبايد روزه بگيرد. (م ١٧١٤)

مسافر يا از وطن سفر كرده و يا از غير وطن كه در هر صورت احكامى دارد:

١- كسى كه در ماه رمضان از وطن خود سفر كرده، چند صورت دارد:

الف- يا پيش از ظهر سفر كرده كه اين دو صورت دارد:

١- يا به وطن خود برمى‌گردد؛ چنانچه پيش از ظهر بر گردد و مفطرى انجام داده، روزه آن روزه بر او واجب نيست. ولى اگر مفطرى به جا نياورده، روزه آن روز صحيح است و بايد آن روز را روزه بگيرد. اگر بعدازظهر برگردد، روزه‌اش صحيح نيست و نبايد آن روز را روزه بگيرد. (م ١٧٢٢ و ١٧٢٣)

٢- يابه وطن خود برنمى گردد. وبه محل ديگرى مى‌رود، اين هم دو صورت دارد:

اوّل: يا قصد اقامت ده روز درآن محل را دارد؛ چنانچه پيش‌از ظهر برسد و مفطرى به جاآورده باشد، روزه آن روز بر او واجب نيست. اگر مفطرى به جا نياورده، بايد آن روز را روزه بگيرد. چنانچه بعداز ظهر برسد روزه‌اش صحيح نيست و نبايد آن روز را روزه بگيرد. (م ١٧٢١ و ١٧٢٢)

دوّم: اگر قصد اقامت ده روز درآنجا ندارد، روزه‌اش درآ ن محل، صحيح نيست.

يك تذكّر مهم‌

در اين دو صورت بايد وقتى به حدّ ترّخص رسيد روزه خود را باطل كند و اگر پيش از آن روزه را باطل كند بنابر احتياط كفاره نيز بر او واجب است. (م ١٧٢١ و بعد از م ١٢٩٢)