احکام روزه - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٤٣ - قضای روزه (١)

درس هشتم:

قضاى روزه (١)

الف- جاهايى كه فقط قضاى روزه برانسان واجب است و كفاره واجب نيست، عبارتند از:

١- روزه دار در روز ماه رمضان عمداً قى كند.

٢- در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در مسأله ١٦٣٠ گفته شد تا اذان صبح از خواب سوّم بيدارنشود.

٣- نيّت روزه نكند، يا ريا كند، قصد كند كه روزه نباشد.

٤- در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد.

٥- بدون اينكه تحقيق كند صبح شده يا نه، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.

٦- كسى بگويد صبح نشده و انسان به گفته او كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.

٧- كسى بگويد صبح شده و انسان به گفته او يقين نكند يا خيال كند شوخى مى‌كند و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده است.

٨- به گفته شخص عادلى افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است.

٩- در هواى صاف به واسطه تاريكى يقين كند كه مغرب شده و افطار كند، بعد معلوم شود كه مغرب نبوده است. ولى اگر در هواى ابرى به گمان مغرب بودن افطار كند، بعد معلوم شود كه مغرب نبوده، قضا لازم نيست.

١٠- براى خنك شدن يا بى جهت مضمضه كند، و بى‌اختيار آب فرو رود، ولى اگر