فراگيرى علم دين توصيه كرده مى‌گويد: سزاوارترين چيزى كه لازم است انسان عاقل آن را فرا گيرد و انديشمند با هوش دنبال آن باشد ... همانا علم دين و شناختن روش عبادتى است كه خدا از خلقش خواسته و آن توحيد و مقررات و احكام شريعت و دستورات و آداب و نواهى الهى است. زيرا راه عذر بسته و تكليف لازم و عمر كوتاه و تأخير پذيرفته نيست. و در روش عبادتى كه خدا از خلقش خواسته شرط است كه مردم، واجبات را از روى علم و يقين به جاى آورند ... زيرا كسى كه بى‌دانش و بصيرت كارى انجام دهد، نمى‌داند چه مى‌كند و براى چه كسى انجام مى‌دهد و چون ندانست، به كار خود اطمينان و تصديق ندارد ... و امام عليه‌السلام فرموده: كسى كه از روى علم، داخل ايمان شود ايمانش ثابت مى‌ماند و برايش سودمند خواهد بود ولى كسى كه بدون علم داخل شود، همچنانكه داخل شده، خارج مى‌گردد. «١» خطر ديگرى كه ثقةالاسلام كلينى احساس كرد، خطر فراموش شدن رهبرى الهى و حكومت امامان معصوم عليهم السلام و گرايش مردم به كيشها و مذاهب باطل بود. او در اين زمينه مى‌نويسد: امام عليه‌السلام فرمود: «هر كه به وسيله آيات قرآن امامت و حكومت ما را نفهمد از فتنه‌ها خارج نخواهد شد.» به همين دليل است كه در ميان مردم روزگار ما، دينهاى فاسد و مذهبهاى زشتى كه تمام شرائط كفر و شرك را دارا هستند رخنه كرده‌است. و اين به توفيق و خذلان خداى تعالى است. پس هر كه را خدا توفيق دهد و اراده كند كه ايمانش ثابت بماند، اسبابى برايش فراهم كند كه او دينش را از قرآن و سنت پيامبر از روى علم و يقين فراگيرد و چنين انسانى در دين خود از كوههاى سربرافراشته، استوارتر است و هر كه را خدا اراده كند كه او را خوار كند و دينش عاريت و ناپايدار باشد، وسيله پيروى از استحسان «٢» و تقليد و تأويل بدون علم و بصيرت برايش فراهم مى‌سازد. «٣»