در اين بخش بطور اختصار به تصرف فدك، محاكمه غاصبان و كيفيت استدلالهاى آن حضرت مى‌پردازيم:
سرزمين فدك، چون با نيروى نظامى تصرّف نشده بود و مردم آن را با پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مصالحه كرده بودند، از آنِ رسول خدا صلى الله عليه و آله بود و آن حضرت، فدك را به دخترش فاطمه عليها السلام بخشيد. ابو سعيد خدرى مى‌نويسد: وقتى آيه «وَ آتِ ذَاالْقُرْبى‌ حَقَّهُ» «١» نازل شد، رسول خدا صلى الله عليه و آله، فدك را به فاطمه زهرا عليها السلام عطا كرد. «٢» به يقين، اين اقدام بر اساس مصالح بلندى صورت پذيرفت. از جمله:
مقام امامت و رهبرى، مخصوص و شايسته آنان بود و نياز به چنين پشتوانه مالى داشته و نيز: اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله مرجع رسيدگى به امور مردم و مستضعفان بودند و لازم بود كه از چنين منبعى بر خوردار باشند.
امّا خليفه وقت، به مقتضاى اجتهادى كه در برابر عمل پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله داشت، حقّ مسلّم حضرت زهرا عليها السلام، يعنى: فدك را تصرف كرد و كارگران آن حضرت را از آن بيرون راند.
حضرت زهرا عليها السلام آرام ننشست و براى احقاق حق به مبارزه برخاست.
از ابوبكر پرسيد: ابوبكر! وقتى تو بميرى، ارث تو به چه كسى مى‌رسد؟
- زنان و فرزندانم! - چه شده است كه حالا تو وارث پيامبر شدى، نه ما؟! - دختر پيامبر! پدرت درهم و دينارى بجا نگذاشته است! - پس سهم ما از فدك چه مى‌شود؟