نايب امام زمان عليه السلام مى‌تپيد و اين رمز پيروزى آنان بود.
بنابراين گرچه امامان معصوم عليهم السلام از جانب خداوند متعال به مقام امامت منصوب گشته‌اند و رأى و پذيرش مردم نقشى در اصل امامت و ولايت آن بزرگواران ندارد، اما مسلَّم است كه بيعت و اطاعت‌پذيرى مردم نسبت به آنان نقش مهم و اساسى در تحقق رهبرى و حاكميت آنان دارد.
على عليه السلام در يكى از نامه‌هاى خود به شيعيان به اين مطلب اشاره دارد و ضمن اينكه ولايت بر امت را امرى الهى و قطعى مى‌داند فرمايش پيامبر صلى الله عليه و آله را درباره پذيرش امت متذكر مى‌شود و مى‌فرمايد:
قد كان رسول الله صلى الله عليه و آله عَهِدَ اليَّ عَهداً فَقال: يَا ابْنَ ابِى طالِب لَكَ وَ لاءُ امَتى، فَانْ وَلُوكَ فى عَافِيَةٍ و اجْمَعُوا عَلَيكَ بِالرِضا فَقُم بِأمرِهِم و انْ اخْتَلفوا عليك فَدَعهُمْ وَ ما هُمْ فِيهِ.
رسول خدا صلى الله عليه و آله با من عهد كرد و فرمود: اى پسر ابى‌طالب، ولايت و رهبرى امتم با توست، اگر تو را با رضايت و بدون درگيرى به رهبرى خويش قبول كردند، حكومت و رهبرى آنان را بپذير. اما اگر اختلاف ايجادشد و تو را نپذيرفتند، آنان‌را رهاساز و به‌حال خويش واگذاركن. «١» اطاعت‌پذيرى فاطمه عليها السلام‌ حضرت زهرا عليها السلام كه خود به نقش مهم مردم در برپايى و تداوم حكومت حق واقف بود، قبل از آنكه مردم را به‌يارى و حمايت از على عليه السلام فرا خواند خود در اطاعت و پيروى از امام خود اسوه و نمونه‌