تاريخ زندگانى امام مهدى(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٢٨

آنان گرفته تا تهديد و تحقير و بى‌اعتنايى كردن به آنان. با اين حال، دستگاه خلافت از اين همه سختگيرى و شكنجه و آزار طرفى نبست. «١» د- پراكندگى شيعيان‌ از جمله رخدادهاى اسفبار آغاز دوران امامت حضرت مهدى (عج) اختلاف شيعيان بر سر مسأله امامت و پراكندگى آنان به گروههاى مختلف بود.
برخى از آنان معتقد شدند، امام عسكرى (ع) رحلت نكرده و او زنده و باقى است و همو مهدى آل محمّد است.
برخى ديگر قائل شدند گر چه امام عسكرى در گذشته است، ليكن دوباره زنده مى‌شود و همو مهدى قائم خواهد بود.
بعضى ديگر، به «فترت» اعتقاد پيدا كردند و گفتند: پس از امام عسكرى امامى وجود نداشت و جامعه اسلامى در اين فترت از زمان بدون امام بود.
برخى هم تحت تأثير تبليغات سوء جعفر بن على قرار گرفته، معتقد به امامت وى شدند.
گروهى ديگر در شك و سرگردانى فرو رفته، نمى‌دانستند به كجا پناه برده و به چه كسى روى بياورند.
برخى نيز بر صراط مستقيم امامت باقى ماندند و پس از امام عسكرى به امامت فرزندش حضرت مهدى (عج) معتقد شدند. «٢» امام عسكرى (ع) كه از شرايط سياسى- اجتماعى دوران امامت خود و حضرت مهدى (عج) آگاهى كامل داشت، پيش از رحلتش، چنين رخداد اسفبارى را در جامعه شيعى پيش بينى كرده و فرمود:
در سال ٢٦٠ پيروان من دچار پراكندگى خواهند شد. «٣» مسعودى در اين زمينه مى‌نويسد: