تاريخ زندگانى امام مهدى(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١٦

قائم چنين آمده است: از اين جهت، مهدى گفته مى‌شود كه انسانها را به هر امر پوشيده‌اى هدايت مى‌كند. و از آن جهت قائم گفته مى‌شود كه پس از آنكه يادش از خاطره‌ها محو مى‌شود، قيام مى‌كند. «١» از ميان لقبهاى پيشواى دوازدهم لقب «قائم» از آن جهت كه بيانگر دولت عدالت‌گستر آن حضرت است، نزد امامان و فقهاى شيعه و حتى عموم شيعيان از عظمت و احترام خاصى برخوردار بوده و هست؛ چندان كه وقتى آن حضرت را با اين لقب ياد مى‌كردند، به احترام ايشان قيام كرده، دست روى سر خود مى‌گذاشتند و براى آن بزرگوار دعا مى‌كردند.
نقل شده است: امام رضا (ع) در مجلسى (در خراسان) به هنگام بردن نام «قائم» از جاى خود برخاست و دو دست خود را بر سر مبارك نهاد و عرضه داشت: «اللَّهُمَّ عَجِّلْ فَرَجهُ وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ «٢»» از امام صادق (ع) درباره علّت قيام به هنگام ذكر لفظ «قائم» پرسيده شد. فرمود:
چون براى او غيبتى طولانى خواهد بود و به خاطر لطف زيادى كه به دوستانش دارد، به هر كس كه او را با اين لقب- كه بيانگر دولت او و ابراز تأسّف از غربت اوست- ياد كند، عنايت ويژه‌اى خواهد داشت. و شايسته است كه بنده فروتن در برابر سرورش كه به او نظر لطف‌دارد، به هنگام بردن نام او قيام‌كند و از خدا تعجيل فرجش رابخواهد. «٣» پدر و مادر پدر پيشواى دوازدهم، امام حسن عسكرى (ع) و مادرش «نرجس خاتون» «٤» دختر يشوعا پسر قيصر، امپراتور روم و مادرش از اولاد شمعون وصىّ حضرت عيسى است.
وى از چنان ارج و منزلتى برخوردار بود كه «حكيمه» عمّه امام عسكرى كه خود از بانوان بزرگ خاندان امامت به شمار مى‌رود، او را سيّده خود و خانواده‌اش خطاب‌