بادآورده فساد مى‌آورد و براى اصلاح اين امر راهى جز حاكميت مردم بر مردم نيست. «١» يكى از روزنامه‌هاى داخلى هم مى‌نويسد:
شوراى نگهبان قانون اساسى چه صيغه‌اى است؟ مردم محجور و صغير نيستند كه محتاج قيّم و ولىّ باشند، رعيت و برده نيستند كه ارباب و سلطان و آمر و ناهى بخواهند چه دليل دارد كه چهار تن بيرون از قلم و اراده آنان خود را قدرت برتر براى پاسدارى قانون اساسى بدانند. «٢» بايد اذعان كرد كه شكل‌گيرى نهاد شوراى نگهبان از خواسته‌هاى قلبى امام راحل بود. امام امت با بينش سياسى خود و با عبرت‌گيرى از تاريخ مشروطيت به جايگاه حساس شوراى نگهبان عنايت كرده مى‌فرمايد:
اگر شما، اگر ملت ما، اين طايفه را حفظ نكنيد، بدانيد كه سرنوشت شما، سرنوشت زمان مشروطه خواهد شد، كه روحانيون اين كار را (انقلاب مشروطه) درست كردند و دست استبداد را كوتاه كردند، لكن دوباره به واسطه اين‌كه ملت مجتمع نبود و با روحانيت آن طور سازش و اطاعت محكم نداشت، ... استبداد به تمامى معنى خودش، به تمام كلمه بر ما حكومت مى‌كرد چه در زمان قاجار كه من يادم هست و چه بعد از او. «٣»