آزادى از ديدگاه امام خمينى(ره) - پژوهشکده تحقیقات اسلامی - الصفحة ٩
مىشود، در اسلام، عين اسارت و بردگى است.
اسلام در انواع آزادىهاى اجتماعى نيز پيشرو ديگر مكاتب است. در اسلام، انسانها نه تنها آزادند كه بينديشند و تفكر كنند، كه بسيار بدان تشويق و ترغيب شدهاند. آيات بسيارى از قرآن كريم، انسانها را به انديشه و تدبّر در جهان هستى و آفاق و انفس فرا مىخواند. اسلام، همچنين، انسانها را در انتخاب عقيده مبتنى بر انديشه و تفكر آزاد مىگذارد و دين و ايمان را امرى تحميل ناشدنى مىداند، هر چند بر خلاف غرب، آزادى عقيده را به طور مطلق- حتى كوركورانه و از روى جهالت و به پيروى از پدران وگذشتگان- بر نمىتابد و بسيارى از عقيدهها را، در بند كردن انديشه و تفكر تلقّى مىكند. اسلام در آزادى بيان نيز، نه تنها انسانها را در بيان انديشهها، نظرها، انتقادها و پيشنهادهاى سازنده آزاد مىگذارد، بلكه از اين بالاتر، امر به معروف ونهى از منكر را وظيفه همگان بر مىشمارد.
ملت مسلمان ايران با پيروزى انقلاب اسلامى، از استبداد و خفقان چندصدساله رها شد و به بركت مكتب آزاديبخش اسلام به يكى از آرزوهاى ديرين خويش، يعنى آزادى، دست يافت، اما از آنجا كه نظام حكومتى خود را بر اساس معارف و آموزههاى اسلام بر گزيد و به جمهورى اسلامى رأى داد، آزادىاى را انتخاب كرد كه اسلام ارمغان آور آن است؛ همان آزادى كه با انديشه و تدبير نخبگان و خبرگان ملت در قانون اساسى تبلور يافت و به تأييد مردم رسيد. از اين رو، در نظام اسلامى، آزادى به سبك غربى آن و اهانت به مقدسات اسلامى و ارزشهاى دينى و نيز توطئه و ناديده انگاشتن مصالح نظام با سوء استفاده