٢٠. اگر دارويي، نه براي نجات جان بيمار بلكه براي تسكين و مداواي بيماري‌هايي كه باعث آزار بيمار مي‌شوند (مانند: تب، خارش، درد، زخم و...) مصرف شود و احتمال دهيم كه اين داروها مؤثّرند ولي با توجّه به اين كه اكثر داروهاي مؤثّر، در كوتاه مدّت يا دراز مدّت داراي عوارض زيادي مي‌باشند، كه گاهاً اين عوارض از بيماري اوليه هم بدتر مي‌باشند آيا در صورت بروز عوارضي در بيمار پزشك مسئوليتي به عهده خواهد داشت؟

ج) بايد در اين گونه موارد عوارض ناشي از مصرف اين دارو براي بيمار توضيح داده شود و اگر پذيرفت تجويز گردد.

٢١. اگر احتمال دهيم كه نجات جان بيمار وابسته به مصرف دارو يا داروهاي خاصّي مي‌باشد كه مضرّند و با تجويز پزشك، شخص دچار يك يا چند مورد از اين عوارض شود، آيا پزشك مسئول است؟

ج) همه داروها معمولاً عوارضي دارد و پزشک مسئول عوارض نيست.

٢٢. اگر فرصت و امكان آزمايش وجود داشته باشد؛ امّا به دلايلي مانند: هزينه بالا، كمبود وقت و كمبود امكانات، آزمايشات لازم صورت نگيرد و شخص دچار عارضه شود، در اين صورت آيا پزشك مسئول است؟

ج) اگر انجام نگرفتن آزمايشات باعث شود که عرفا اين عوارضي که بيمار دچار گرديده از سهل‌انگاري‌هاي پزشک محسوب شود پزشک مسئول خواهد بود.