٣. بيماري كه دچار ناراحتي شديد رواني است، جهت معالجه به پزشک مراجعه مي‌نمايد، پزشک هم احتمال خوب شدن وي را منحصراً در اقدام به عمل جرّاحي مي‌داند امّا در صورت عمل کردن احتمال مي‌دهد، حيات مغزي اين بيمار از بين برود و براي هميشه بيمار فلج و يا به حال "اغما" درآيد، آيا در اين صورت طبيب مي‌تواند به عمل جرّاحي دست بزند، تکليف چيست؟

ج: بايد احتمالات سنجيده شود هر کدام احتمال بيشتر دارد طبق آن عمل کند

٤. برخي از بيماران عاقل و بالغ که نيازمند عمل جرّاحي مي‌باشند به علّت ترس يا هر توجيه ديگري حاضرند درد و رنج را تحمّل نمايند، ولي تن به عمل ندهند، حتّي همراهان بيمار نيز اجازه عمل نمي‌دهند و اين در حالي است که پزشک مي‌داند، در غير اين صورت بيمار به زودي خواهد مُرد يا دچار عوارضي خواهد شد که تا پايان عمر زمين‌گير مي‌شود، با اين فرض آيا پزشک مي‌تواند دست به عمل جرّاحي بزند؟ اگر علي رغم مخالفت بيمار بستگان وي چنين اجازه‌اي را صادر کنند، تکليف طبيب چيست؟

ج) با فرض مذکور عمل جراحي براي پزشک واجب نيست و عمل جراحي بدون رضايت بيمار خلاف احتياط است مگر اطمينان به مرگ بيمار در صورت ترک جراحي باشد.