است هزينه بيشتري براي بيمار در بر داشته باشند براي معالجه بيمار استفاده نمود. حال با چنين فرضي، بهترين كار چيست؟ انتخاب راه سريع و پرخطر يا راه كم خطر و احياناً نامؤثر؟

ج) بايد اين موضوع به بيمار تذکّر کامل داده شود و عوارض آن هم بيان شود و چنانچه خود بيمار به خاطر محدوديت مالي حاضر باشد راه پُر خطر را برود شرعاً تجويز آن براي دکتر مانعي ندارد.

٣. با توجّه به اين كه گروه‌هاي بسيار زيادي در جهان مشغول تحقيق هستند و نتايج كار خود را دائماً اعلام مي‌نمايند و از طرفي افراد اين گروه‌ها ممكن است برخي از لحاظ علمي، برخي از لحاظ اخلاقي و صداقت و برخي از لحاظ هر دو مورد، كاملاً قابل تأييد نباشند، و به عبارت بهتر، هيچ تضميني نيست كه نتيجه اعلام شده تحقيق با واقعيات كاملاً منطبق باشد و از طرف ديگر هيچ مرجع واحدي در مورد تأييد يا ردّ تحقيقات وجود ندارد و يا اگر هم موجود باشد، مدّت زيادي طول مي‌كشد كه نتيجه صحيح كار ارائه شود، و در چنين شرايطي اگر نتيجه تحقيقاتي كه در رسانه‌ها و مجلّات حتّي معتبر اعلام مي‌شود، با روش‌هاي قبلي ما كه به فايده كامل و قطعي آن‌ها اطمينان نداريم، مغاير باشد و يا مكمّل آن‌ها باشد در اين صورت وظيفه ما چيست؟ عمل به روش‌هاي قبلي يا جديد؟

ج) تا زماني كه ثابت نشده باشد كه روش جديد مورد تأييد است به روش قديم بايد عمل شود.