احكام بانوان - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٩٢ - احكام عاريه

٢٩- ٩- اگر انسان از نگهدارى امانت منصرف شود و وديعه را به هم بزند بايد در صورت امكان هرچه زودتر مال را به صاحب آن يا وكيل يا ولىّ صاحبش برساند، يا به آنان خبر دهد كه به نگهدارى حاضر نيست و اگر بدون عذر، مال را به آنان نرساند وخبر هم ندهد، چنانچه مال تلف شود، بايد عوض آن را بدهد.

٢٩- ١٠- كسى كه امانت را قبول مى‌كند، اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكند وتعدّى يعنى زياده‌روى هم ننمايد واتّفاقاً آن مال تلف شود، ضامن نيست ولى اگر آن را در جايى بگذارد كه گمان مى‌رود ظالمى بفهمد يا در جايى بگذارد كه ايمن از فهميدن ظالم نيست هرچند گمان بفهميدن ظالم نرود و ظالم آن را ببرد، چنانچه تلف شود بايد عوض آن را به صاحبش بدهد.

٢٩- ١١- اگر صاحب مال بميرد، امانت دار بايد مال را به وارث او برساند و اگر نمى‌تواند برساند به وارث او خبر دهد و چنانچه مال را به وارث او ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند ومال تلف شود ضامن است، ولى اگر براى آن كه مى‌خواهد بفهمد كسى كه مى‌گويد من وارث ميّتم راست مى‌گويد يا نه، يا ميّت وارث ديگرى دارد يا نه، مال را ندهد و مال تلف شود، ضامن نيست.

احكام عاريه‌

٢٩- ١٢- عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند و در عوض چيزى هم از او نگيرد.

٢٩- ١٣- چيزى را كه منفعتش مال انسان است مثلا آن را اجاره‌