شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ١٩

بسم الله الرحمن الرحيم

مقدمه

«الحمدللّه الّذى جَعَلَنا مِنَ المُتَمَسِّكينَ بِوِلايَةِ على بن أبى طالب عليه السلام»

منم بندۀ اهل بيت نبى ستايندۀ خاكِ پاى وصى[١]

مدينۀ فاضلۀ علم را درى است بس سترگ و عظيم كه گشودن آن از عهدۀ هر كس برنيايد. فتح اين دروازۀ علم، به انبوهى از معلومات و توانايى‌ها، از طرفى، و توسّل و تقرّب از سويى ديگر، وابسته است تا با گشايش اين در، هر كسى به قدر خود، از كوزه طلاىِ علمِ آن بهره گيرد. اين دروازۀ سترگ مدينة العلمِ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم، اميرالمؤمنين، وصى، وارث و خليفۀ رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم، قاتل النّاكثين و القاسطين و المارقين، نورٌ من العمى، هدىً مِن الضّلال، حبلُ اللّٰه المتين، صراطه المستقيم، أزهد العباد، أشجع الأبطال، جامع الاضداد، أفصح الوعّاظ، شهسوار عرب، امين علم و حكمتِ پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم، سحاب و هماى رحمت، همسر بهترين بانوى عالميان، كفوِ بى‌همتاى صديقۀ شهيده فاطمۀ زهراسلام‌اللّٰه عليها، ابوالحسنين: شجاع‌ترين شجاعان، حسن عليه السلام و ابوالعجائب، حسين عليه السلام؛ مولى الموحّدين و المتّقين، امام علىّ بن أبى طالب عليه آلاف التّحية والثّناء، است كه به حق بعد از خداى تبارك و تعالى و رسول مكرّم اسلام صلى الله عليه و آله و سلم، مصداق اين غزل مولوى است كه مى‌فرمايد:

هر كه شُدَت حلقۀ در، زود بَرَد حُقّۀ[٢] زر خاصِه كه در باز كنى، مَحرم دروازه شود

[١]. شاهنامۀ فردوسى

[٢]. حقّه: ظرفى كوچك كه در آن جواهرات مى‌گذارند.