مباني فقهي حكومت اسلامي
(١)
مباني فقهي حكومت اسلامي (جلد هفتم)
١٢ ص
(٢)
گفتار مترجم
١٥ ص
(٣)
فصل چهارم فئ و برخي از مصاديق آن
١٧ ص
(٤)
فئ و برخي از مصاديق آن
١٩ ص
(٥)
آيات سوره حشر درباره فئ
١٩ ص
(٦)
چند روايت در باره شأن نزول و توضيح آيه شريفه
٢٠ ص
(٧)
مطلب اول آيا موضوع دو آيه پيرامون فئ يكي است ؟
٢٦ ص
(٨)
مطلب دوم حكم اموال به دست آمده بدون جنگ
٢٩ ص
(٩)
بخشيدن فدك به فاطمه زهرا (س)
٣٣ ص
(١٠)
آيا آيه فئ نسخ شده است ؟
٣٩ ص
(١١)
مطلب سوم آيا فئ و انفال خمس دارد؟
٤١ ص
(١٢)
مطلب چهارم فئ چيست و مقصود از آن در زبان شارع كدام است ؟
٥١ ص
(١٣)
برخي روايات درباره فئ
٦٢ ص
(١٤)
دسته نخست رواياتي كه در آن فئ در برابر غنيمت كه با زور گرفته شده قرار دارد
٦٢ ص
(١٥)
دسته دوم رواياتي كه در آن فئ در مالي كه با جنگ به دست آمده استعمال شده است
٦٥ ص
(١٦)
دسته سوم رواياتي كه در آن فئ به صورت مطلق يا به گونه مبهم آمده است
٧٠ ص
(١٧)
مطلب پنجم برخي از انواع فئ
٧٧ ص
(١٨)
بخش دوم جزيه
٨٠ ص
(١٩)
جزيه و خراج و تفاوت بين آنها
٨٣ ص
(٢٠)
مسأله نخست جزيه
٨٥ ص
(٢١)
مطلب اول جزيه از چه كساني گرفته ميشود؟
٨٨ ص
(٢٢)
آيات و روايات مسأله
٩٧ ص
(٢٣)
روايات جواز اخذ جزيه از غير اهل كتاب
١١١ ص
(٢٤)
حكم كساني كه پس از ظهور اسلام يهودي يا نصراني يا مجوسي شده اند
١٢١ ص
(٢٥)
سخن برخي از بزرگان در اين باره
١٢١ ص
(٢٦)
پژوهشي درباره حكم صابئين
١٢٥ ص
(٢٧)
گفتگو با يكي از علماي صابئي مذهب
١٥٠ ص
(٢٨)
دلايل نپذيرفتن جزيه از صابئين و پاسخ آنها
١٥٢ ص
(٢٩)
مطلب دوم كساني كه جزيه از آنان ساقط است
١٥٥ ص
(٣٠)
ديدگاه روايات پيرامون كساني كه جزيه از آنان ساقط است
١٥٩ ص
(٣١)
الف - حكم زنان و كودكان و ديوانگان
١٥٩ ص
(٣٢)
ب - حكم جزيه بر بردگان
١٦٥ ص
(٣٣)
ج - حكم پير فرتوت و زمين گير و كور
١٦٧ ص
(٣٤)
د - حكم بينوايان و تهيدستان
١٦٩ ص
(٣٥)
ه - حكم راهبان و صومعه داران
١٧١ ص
(٣٦)
مطلب سوم اندازه جزيه
١٧٢ ص
(٣٧)
رواياتي كه از آنها تعيين اندازه استفاده ميشود
١٧٧ ص
(٣٨)
مطلب چهارم در اينكه امام يا نمايندگان او ميتوانند جزيه را
١٨١ ص
(٣٩)
روايات مورد استناد در قرار دادن جزيه بر زمين
١٨٣ ص
(٤٠)
مطلب پنجم جواز اضافه كردن زكات اهل ذمه به عنوان جزيه
١٨٨ ص
(٤١)
مطلب ششم جواز شرط نهادن ميهماني بر اهل ذمه
١٩٣ ص
(٤٢)
روايات جواز اشتراط ميهماني
١٩٦ ص
(٤٣)
مطلب هفتم عدم دريافت چيزي بجز جزيه و آنچه در قرارداد شرط شده از اهل ذمه
١٩٩ ص
(٤٤)
برخي از روايات و ديدگاههاي فقها در مسأله
١٩٩ ص
(٤٥)
مطلب هشتم در جواز گرفتن جزيه از پول شراب و خوك و ديگر محرمات
٢٠٥ ص
(٤٦)
مطلب نهم هرگاه ذمي پيش از پرداخت جزيه از دنيا برود يا اسلام را بپذيرد
٢١٠ ص
(٤٧)
ادله اي كه براي سقوط جزيه بدان استناد شده است
٢١٥ ص
(٤٨)
مطلب دهم مصرف جزيه
٢١٩ ص
(٤٩)
مطلب يازدهم در معني "صغار" و اشاره به ماهيت جزيه و تاريخ آن
٢٢٩ ص
(٥٠)
ديدگاه فقها و مفسرين در اين باره
٢٢٩ ص
(٥١)
در خراج ابويوسف نيز آمده است
٢٣٥ ص
(٥٢)
مطلب دوازدهم اشاره اي گذرا به شرايط ذمه
٢٤٠ ص
(٥٣)
بخش سوم خراج
٢٥٦ ص
(٥٤)
مسأله دوم خراج
٢٥٨ ص
(٥٥)
مطلب اول معني خراج و موضوع و مقدار آن
٢٥٨ ص
(٥٦)
زمينهاي چهارگانه و احكام آن
٢٦٦ ص
(٥٧)
مطلب دوم مصرف خراج
٢٦٨ ص
(٥٨)
مطلب سوم ضرورت مدارا با اهل جزيه
٢٧٥ ص
(٥٩)
برخي روايات در اين باره
٢٧٥ ص
(٦٠)
فصل پنجم انفال
٢٨٦ ص
(٦١)
مطلب اول تفسير آيه انفال، معني انفال و مقصود از آن در آيه و در فقه فريقين
٢٨٨ ص
(٦٢)
در توضيح و تفسير آيه فوق مطالبي آمده است كه يادآور ميشويم
٢٨٨ ص
(٦٣)
اموال شخصي و اموال عمومي
٢٩٣ ص
(٦٤)
آيا قرار دادن پاداش و بخشش يك حكم فقهي است يا تصميم حكومتي ؟
٣٠١ ص
(٦٥)
برخي از سخنان فقهاي شيعه در انفال
٣٠٤ ص
(٦٦)
مطلب دوم در معني اينكه انفال از آن امام است
٣١٠ ص
(٦٧)
شواهدي بر آنچه گفته شد
٣١٦ ص
(٦٨)
دو ديدگاه متفاوت درباره انفال
٣١٩ ص
(٦٩)
سخنان برخي از بزرگان مبني بر اينكه انفال ويژه امام معصوم است
٣٢٢ ص
(٧٠)
مطلب سوم پژوهشي گسترده تر در مصاديق و عناوين انفال
٣٢٧ ص
(٧١)
اموالي كه به عنوان انفال شناخته شده است
٣٣٠ ص
(٧٢)
آيا املاك حقيقي يا حقوقي پس از باير شدن جزء انفال است ؟
٣٤٣ ص
(٧٣)
معناي باير يا موات بودن زمين چيست ؟
٣٤٥ ص
(٧٤)
آجام (= جنگلها) و ريشه لغوي آن
٣٥٥ ص
(٧٥)
فتاوي و روايات مسأله
٣٦٤ ص
(٧٦)
فتاواي برخي فقها در مسأله
٣٧٠ ص
(٧٧)
سخنان برخي از بزرگان پيرامون معادن
٣٨١ ص
(٧٨)
روايات مسأله
٣٨٦ ص
(٧٩)
ادله عقلي مسأله
٣٨٨ ص
(٨٠)
دلايل ديدگاههاي ديگر درباره معادن
٣٩٠ ص
(٨١)
واگذاري معادن توسط پيامبراكرم
٣٩٧ ص
(٨٢)
آيا عموم آيات مقدم است يا عموم روايات
٣٩٩ ص
(٨٣)
فتاواي فقها در مسأله
٤٠٠ ص
(٨٤)
روايات مسأله
٤٠٢ ص
(٨٥)
سه دسته روايات معارض در مسأله
٤٠٦ ص
(٨٦)
ديدگاه فقها در مسأله
٤١٦ ص
(٨٧)
توضيح يك روايت
٤٢١ ص
(٨٨)
مطلب چهارم حكم انفال و تملك آن و تصرف در آن به ويژه در زمان غيبت
٤٢٨ ص
(٨٩)
مسأله نخست اختصاص انفال به خدا و پيامبر و پس از وي به امام
٤٢٩ ص
(٩٠)
مسأله دوم عدم جواز تصرف در انفال بدون اجازه امام
٤٣٣ ص
(٩١)
پژوهش پيرامون روايات تحليل
٤٣٥ ص
(٩٢)
ديدگاه برخي از فقها درباره روايات تحليل
٤٣٩ ص
(٩٣)
تفسيرهاي گوناگون درباره روايات تحليل
٤٥١ ص
(٩٤)
برخي از روايات تحليل مناكح
٤٥٤ ص
(٩٥)
توضيحي پيرامون روايات
٤٥٨ ص
(٩٦)
تفسير دوم مناكح
٤٦٠ ص
(٩٧)
تفسيرهاي مختلف تحليل مساكن
٤٦١ ص
(٩٨)
تفسير نخست تحليل مساكن
٤٦١ ص
(٩٩)
تفسير دوم تحليل مساكن
٤٦٢ ص
(١٠٠)
برخي از روايات تحليل مساكن
٤٦٣ ص
(١٠١)
تفسير سوم تحليل مساكن
٤٧١ ص
(١٠٢)
تفسيرهاي مختلف تحليل متاجر
٤٧١ ص
(١٠٣)
تفسير نخست تحليل متاجر
٤٧١ ص
(١٠٤)
تفسير دوم تحليل متاجر
٤٧٤ ص
(١٠٥)
تفسير سوم تحليل متاجر
٤٧٤ ص
(١٠٦)
تفسير چهارم تحليل متاجر
٤٧٤ ص
(١٠٧)
پايان سخن در باب روايات تحليل
٤٧٧ ص
(١٠٨)
مطلب اول موقت بودن تحليل
٤٧٧ ص
(١٠٩)
مطلب دوم حليت خريد اموال عمومي از سلاطين جور
٤٨٠ ص
(١١٠)
مطلب سوم جواز دخالت حكومت در چگونگي استفاده از انفال
٤٨١ ص
(١١١)
مطلب چهارم آيا تحليل به مفهوم ملكيت است يا اجازه تصرف ؟
٤٨٢ ص
(١١٢)
مطلب پنجم آيا تحليل ويژه شيعيان است ؟
٤٨٧ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص
٤٤٠ ص
٤٤١ ص
٤٤٢ ص
٤٤٣ ص
٤٤٤ ص
٤٤٥ ص
٤٤٦ ص
٤٤٧ ص
٤٤٨ ص
٤٤٩ ص
٤٥٠ ص
٤٥١ ص
٤٥٢ ص
٤٥٣ ص
٤٥٤ ص
٤٥٥ ص
٤٥٦ ص
٤٥٧ ص
٤٥٨ ص
٤٥٩ ص
٤٦٠ ص
٤٦١ ص
٤٦٢ ص
٤٦٣ ص
٤٦٤ ص
٤٦٥ ص
٤٦٦ ص
٤٦٧ ص
٤٦٨ ص
٤٦٩ ص
٤٧٠ ص
٤٧١ ص
٤٧٢ ص
٤٧٣ ص
٤٧٤ ص
٤٧٥ ص
٤٧٦ ص
٤٧٧ ص
٤٧٨ ص
٤٧٩ ص
٤٨٠ ص
٤٨١ ص
٤٨٢ ص
٤٨٣ ص
٤٨٤ ص
٤٨٥ ص
٤٨٦ ص
٤٨٧ ص
٤٨٨ ص
٤٨٩ ص
٤٩٠ ص
مباني فقهي حكومت اسلامي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٢٨١ - برخي روايات در اين باره
در اين مورد نيز ميتوان به مسند احمد و بيهقي و الاموال ابي عبيد مراجعه نمود.[١]
روشن است كه ظاهر فرمايش آن حضرت ٦ از آزارهاي به حق، به آزارهايي مانند
قصاص و حدود و تعزيرات شرعي منصرف است .
٩ - در وسائل به سند صحيح است از حلبي، از امام صادق (ع) آمده است كه گفت :
"پيامبرخدا٦ فرمود: سركش ترين مردم بر خداوند عزوجل كسي است كه فردي
جز قاتلش را بكشد يا كسي را بزند كه او را نزده است ."[٢]
١٠ - باز در همان كتاب به سند خود از وشاء آمده است كه گفت :
از امام رضا (ع) شنيدم كه ميفرمود: "پيامبرخدا٦ فرمود: خدا لعنت كند كسي را
كه جز قاتل خود را بكشد يا كسي را بزند كه او را نزده است ."[٣]
١١ - باز در همان كتاب به سند خود از مثني، از امام صادق (ع) آمده است كه فرمود:
در قبضه شمشير پيامبرخدا٦ نوشته اي به دست آمد كه در آن نوشته بود: "سركش ترين
مردم به خداوند كسي است كه جز قاتل خود را بكشد يا جز زننده خود را بزند."[٤]
١٢ - باز در همان كتاب به سند خود از فضيل بن سعدان، از امام صادق (ع) آمده
است كه گفت :
"در قبضه شمشير پيامبرخدا٦ نوشته اي به دست آمد كه در آن نوشته بود: لعنت
خدا و فرشتگان و همه مردم بر كسي كه جز كشنده خود را بكشد يا جز زننده خود را بزند."[٥]
١٣ - باز در همان كتاب به سند خود از امام رضا (ع) از پدرانش از علي (ع) روايت
شده است كه گفت :
از پيامبرخدا٦ دو كتاب به ميراث ماند: يكي كتاب خدا و ديگري نامه اي كه در
قبضه شمشير من است . گفته شد: اي اميرمؤمنان، اين چه نامه اي است كه در قبضه
شمشير شماست ؟ فرمود: "هر كس جز قاتل خود را بكشد يا جز زننده خود را بزند
لعنت خداوند بر اوست ."[٦]
١٤ - باز در همان كتاب به سند خود، از علي بن جعفر، از برادرش موسي بن
جعفر (ع) آمده است كه فرمود:
مردم پس از وفات پيامبرخدا٦ در قبضه شمشير آن حضرت به نوشته اي دست
يافتند كه در آن آمده بود: هر كس بدعت گذاري را پناه دهد كافر است و هر كس با غير
دوستان خود بپيوندد لعنت خدا بر او باد و سركش ترين مردم بر خدا كسي است كه جز
قاتل خود را بكشد و جز زننده خود را بزند.[٧]
١٥ - باز در همان كتاب به سند خود از ثمالي آمده است كه گفت :
[امام صادق (ع)]فرمود: "اگر انساني انسان ديگري را با تازيانه بزند، خدا بر وي
تازيانه اي از آتش خواهد زد."[٨]
١٦ - باز در همان كتاب به سند خود از جابر بن عبدالله، از امام صادق (ع) آمده است
كه فرمود:
[١] عن هشام بن حكيم بن حزام، قال : مر بالشام علي أناس، و قد اقيموا في الشمس و صب علي رؤوسهم الزيت . فقال : ماهذا؟ قيل يعذبون في الخراج . فقال : أما اني سمعت رسول الله٦ يقول : "ان الله يعذب الذين يعذبون في الدنيا". (صحيح مسلم ٢٠١٧/٤، كتاب البرو الصلة و الاداب، باب ٣٣، حديث ٢٦١٣) .
[٢] مر هشام بن حكيم بن حزام علي أناس من الانباط بالشام قد أقيموا في الشمس، فقال : ماشاءنهم ؟ قالوا: حبسوا في الجزية . فقال هشام : اشهد لسمعت رسول الله٦ يقول : "ان الله يعذب الذين يعذبون الناس في الدنيا". (صحيح مسلم ٢٠١٨/٤، كتاب البر و الصلة و الاداب، باب ٣٣) .
[٣] عن عروة بن الزبير: أن هشام بن حكيم وجد رجلا و هو علي حمص يشمس ناسا من النبط في أداء الجزية فقال : ماهذا؟ اني سمعت رسول الله٦ يقول : "ان الله يعذب الذين يعذبون الناس في الدنيا". (صحيح مسلم ٢٠١٨/٤ كتاب البر و الصلة و الاداب، باب ٣٣) .
[٤] مسند احمد ٤٠٣/٣; سنن بيهقي ٢٠٥/٩; و الاموال ٥٣/.
[٥] عن ابي عبدالله(ع) قال : "قال رسول الله٦: "ان أعتي الناس علي الله - عزوجل - من قتل غير قاتله، و من ضرب من لم يضربه". (وسائل ١١/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ١) .
[٦] عن الوشاء قال : سمعت الرضا(ع) يقول : "قال رسول الله٦: لعن الله من قتل غير قاتله أو ضرب غير ضاربه". (وسائل ١١/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ٣) .
[٧] عن أبي عبدالله(ع)، قال : "وجد في قائم سيف رسول الله٦ صحيفة : "ان أعتي الناس علي الله القاتل غير قاتله و الضارب غير ضاربه". (وسائل ١١/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ٢) .
[٨] عن أبي عبدلله (ع) قال : "كانت في ذوابة سيف رسول الله٦ صحيفة مكتوب فيها: لعنة الله و الملائكة و الناس أجمعين علي من قتل غير قاتله أو ضرب غير ضاربه". (وسائل ١٢/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ٦) .
[١] عن هشام بن حكيم بن حزام، قال : مر بالشام علي أناس، و قد اقيموا في الشمس و صب علي رؤوسهم الزيت . فقال : ماهذا؟ قيل يعذبون في الخراج . فقال : أما اني سمعت رسول الله٦ يقول : "ان الله يعذب الذين يعذبون في الدنيا". (صحيح مسلم ٢٠١٧/٤، كتاب البرو الصلة و الاداب، باب ٣٣، حديث ٢٦١٣) .
[٢] مر هشام بن حكيم بن حزام علي أناس من الانباط بالشام قد أقيموا في الشمس، فقال : ماشاءنهم ؟ قالوا: حبسوا في الجزية . فقال هشام : اشهد لسمعت رسول الله٦ يقول : "ان الله يعذب الذين يعذبون الناس في الدنيا". (صحيح مسلم ٢٠١٨/٤، كتاب البر و الصلة و الاداب، باب ٣٣) .
[٣] عن عروة بن الزبير: أن هشام بن حكيم وجد رجلا و هو علي حمص يشمس ناسا من النبط في أداء الجزية فقال : ماهذا؟ اني سمعت رسول الله٦ يقول : "ان الله يعذب الذين يعذبون الناس في الدنيا". (صحيح مسلم ٢٠١٨/٤ كتاب البر و الصلة و الاداب، باب ٣٣) .
[٤] مسند احمد ٤٠٣/٣; سنن بيهقي ٢٠٥/٩; و الاموال ٥٣/.
[٥] عن ابي عبدالله(ع) قال : "قال رسول الله٦: "ان أعتي الناس علي الله - عزوجل - من قتل غير قاتله، و من ضرب من لم يضربه". (وسائل ١١/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ١) .
[٦] عن الوشاء قال : سمعت الرضا(ع) يقول : "قال رسول الله٦: لعن الله من قتل غير قاتله أو ضرب غير ضاربه". (وسائل ١١/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ٣) .
[٧] عن أبي عبدالله(ع)، قال : "وجد في قائم سيف رسول الله٦ صحيفة : "ان أعتي الناس علي الله القاتل غير قاتله و الضارب غير ضاربه". (وسائل ١١/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ٢) .
[٨] عن أبي عبدلله (ع) قال : "كانت في ذوابة سيف رسول الله٦ صحيفة مكتوب فيها: لعنة الله و الملائكة و الناس أجمعين علي من قتل غير قاتله أو ضرب غير ضاربه". (وسائل ١٢/١٩، ابواب قصاص نفس، باب ٤، حديث ٦) .