شيخ طوسي نيز همين روايت را با تفاوت اندكي در تهذيب روايت كرده، مراجعه نمائيد.[١] استدلال به اين روايت براي بحث در اين مقام (تحليل) يا از طريق اطلاق لفظ "زمين" و عام بودن آن است و يا از طريق بيان ماليات (طسق) است كه ظهور در خراج دارد. لكن ممكن است گفته شود: مورد روايت بحرين است، پس شايد "لام" در سخنان حضرت "من الارض" "لام عهد" باشد.[٢] و بحرين همان طور كه در موثقه سماعة [٣] آمده از جاهايي است كه نه اسبي بر آن تاخته و نه شتري (بدون جنگ به دست آمد)، پس مثل ساير موارد انفال به طور خالص ملك امام است، و مانعي ندارد كه از انفال ماليات گرفته شود، چنانكه بيان آن در مبحث انفال خواهد آمد. به علاوه اينكه غوص در درياست و اين هم از انفال است كه به طور خالص ملك امام است . و اين مطلبي است شايان توجه .

[١] دو تا عمر بن يزيد داريم كه اينها از امام صادق (ع) روايت نقل مي‌كنند، يكي عمر بن محمد بن يزيد بياع السابوري (شاپوري) از جندي شاپور است كه لباسهاي خوب و پارچه هاي شاپوري را به عربستان مي‌برده و مي‌فروخته، كه اين همان عمر بن محمد بن يزيد كوفي است و ثقه بوده، و با اينكه در كوفه بود هر سال سه چهار ماه در مدينه خدمت امام صادق (ع) و حضرت موسي بن جعفر(ع) مي‌رفت مي‌ماند و از هر دو امام روايت دارد; حضرت امام صادق (ع) يك وقتي به ايشان فرمود: "يابن يزيد، انت و الله منا اهل البيت" (به خدا قسم تو از اهل بيت ما هستي) تا اين اندازه مورد اعتماد بوده است . ديگري عمر بن يزيد بن ذبيان صيقل است . اين هم از امام صادق (ع) نقل مي‌كند اما توثيقي براي او نقل نشده، حسن بن محبوب از هر دو نفر اينها روايت نقل مي‌كند; حال در اين روايت اگر مراد عمر بن محمد بن يزيد باشد روايت صحيحه است، اما اگر عمر بن يزيد بن ذبيان صيقل باشد اين ولو تضعيف هم نشده ولي چون كتاب دارد و از كتابش امثال ابن محبوب نقل مي‌كنند، اما در كتب رجال نسبت به او "ثقه" نگفته اند، لذا روايت در اين صورت صحيحه آن چناني نيست بلكه يك چيزي بينابين است، گرچه قبول اين هم مشكل است، چون بزرگاني مثل حسن بن محبوب از او نقل كرده اند. (الف - م، جلسه ٣٣٦ درس)
[٢] معلوم مي‌شود زمين ملك شيعه نيست بلكه شيعيان حق احياء دارند و حضرت از آنها ماليات زمين را مي‌گيرد، و اين يكي از آن رواياتي است كه دلالت بر اين دارد كه اگر اراضي انفال را هم اجازه دادند كه احياء كنيم، اما اين طور نيست كه رقبه (اصل) زمين ملك انسان بشود، "الارض لله يورثها من يشاء" هر كس مالك كاركرد خودش است البته احقيت پيدا مي‌كند. (الف - م، جلسه ٣٦٧ درس)
[٣] في اصول الكافي : "محمد بن يحيي، عن احمد بن محمد، عن ابن محبوب، عن عمر بن يزيد قال : رأيت مسمعا بالمدينة و قد كان حمل الي ابي عبدالله (ع) تلك السنة مالا فرده ابوعبدالله (ع) فقلت له : لم رد عليك ابوعبدالله (ع) المال الذي حملته اليه ؟ قال : فقال لي : اني قلت له حين حملت اليه المال، اني كنت وليت البحرين الغوص، فاصبت اربعمأة الف درهم و قد جئتك بخمسها بثمانين الف درهم، و كرهت ان احبسها عنك و اعرض لها و هي حقك الذي جعله الله - تبارك و تعالي - في اموالنا. فقال : "او مالنا من الارض و ما اخرج الله منها الا خمس ؟ يا ابا سيار! ان الارض كلها لنا، فما اخرج الله منها من شئ فهو لنا." فقلت له : و انا احمل اليك المال كله ؟ فقال : "يا ابا سيار، قد طيبناه لك و احللناك منه فضم اليك مالك . و كل ما كان في ايدي شيعتنا من الارض فهم منه محللون حتي يقوم قائمنا فيجبيهم طسق ما كان في ايديهم فيترك الارض في ايديهم . و اما ما كان في ايدي غيرهم فان كسبهم من الارض حرام عليهم حتي يقوم قائمنا فيأخذ الارض من ايديهم و يخرجهم صغرة ." (كافي ‌٤٠٨/١، كتاب الحجة، باب اينكه همه زمين متعلق به امام (ع) است، حديث ٣)