پاسخ به پرسش هايي پيرامون مباني نظري نبوت - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٧٠ - ملازمه ميان بعثت انبياء و تكاليف شرعي

اما اگر به مقتضاي ادراك عقلش - كه مي‌گويد: خدا هست و او مخلوق خداست و غايت او نيز خدا يعني كمال مطلق است - عمل كند و بخواهد به اختيار خودش به اين غايت نائل شود، اين پرسش براي او مطرح مي‌شود كه راه وصول او به غايت مطلوب كدام است ؟ آيا با هر عقيده و هر عمل و هر روش و از هر راهي مي‌تواند به مقصد برسد؟ آيا خودش مي‌تواند در درون خود بيابد كه از غايت خلقت دور و يا به آن نزديك شده است ؟ ممكن است - اگر موانعي بر سر راه او نباشد - در برخي موارد پاسخ پرسشهاي خود را بفهمد، اما درمي يابد كه در برخي موارد نمي فهمد و دچار تحير و سرگشتگي مي‌شود، و نمي تواند چگونگي شكر منعم را كه حكم عقل اوست به خوبي تشخيص دهد. آيا در حوزه فردي، خوردن و نوشيدن هر غذا و مشروبي و پوشيدن هر پوششي در تقرب يا تباعد او تأثير دارد و آيا منافاتي با شكر منعم دارد يا نه ؟ نمي داند. و در حوزه اجتماعي آيا هر نوع داد و ستد و هر روش اجتماعي و هرگونه معاشرتي مؤثر است ؟ مي‌بينيد كه فرق مي‌گذارد و تأثير متفاوت را هم در مي‌يابد، ولي نمي تواند تعيين كند كدام مقرب است و كدام مبعد؟ از كجا بداند؟ از چه كسي بپرسد؟ چه كسي او را راهنمايي كند؟ عقل جمعي انسانها هم تاكنون راهي به مقصد نبرده است و دهها و صدها مكتب و