پاسخ به پرسش هايي پيرامون مباني نظري نبوت - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٧٢ - ملازمه ميان بعثت انبياء و تكاليف شرعي

با ندايي آسماني به آنها اعلام كند؟ آيا اين ندا هر روز باشد يا يك روز در ماه يا در سال ؟ و يا در هر زمان و به هر كيفيتي كه او صلاح مي‌داند؟ بديهي است خداي عالم به تمام امور مي‌تواند پاسخ اين پرسشها را به بهترين وجه بدهد و داده است . زيرا قطعي است كه همه افراد صلاحيت ارتباط با خداوند و گرفتن وحي و دستورات او را ندارند. در طول تاريخ بشر، تعدادي اندك چنين صلاحيتي را پيدا كردند كه خدا با آنان سخن بگويد، و مصداق بارز آنان همان پيامبرانند كه با معجزات و بينات و براهين لازم به سوي مردم مبعوث شدند، تا مردم را به چگونگي رسيدن به غايت و هدف از خلقت راهنمايي نمايند. اين شيوه، شدني ترين و صالح ترين روش است، زيرا فرشتگان موجوداتي غير مادي هستند; آنها از جنس بشر نيستند و نمي توانند براي بشر حجت باشند. نداي آسماني نيز گرچه امكان دارد اما همه افراد بشر پذيراي آن نيستند، و با نداي آسماني و فراگير بسا بسياري از افراد قالب تهي كنند و يا بي هوش گردند و توانايي پذيرش آن را نداشته باشند. نكته سوم : معناي كلام وي كه مي‌گويد: "مي توان فرض كرد كه بعثت پيامبران براي تشويق و ترغيب انسانها به انجام همان تكاليف عقلي ...باشد" اين است كه تمام احكام شرعي ارشادي باشد، يعني ارشاد به همان